eski

Boş bardakların ufuk çizgisine dizildiği kıyı masalardan birinde oturuyor yalnızlık. Karanlık çökerken dağların üstüne, nasıl söylesem bilmem ki, çok özlüyorum yarattığın farkları... Haziran; güneşi alnına papatya tacı gibi takmış yüz hatları sıcak rüzgarla gevşemiş solmadan, denizin üzerinde dalgalanıyor gülümsemesi...Gamzesini dolduruyor tuzlu su. Gecelerce duymamazlıktan mı geldi kuşları, ölürken teker teker, bırakırken o tatlı ses onu usul usul... Yol şarkıları, yol yazıları da tükendi artık. İçi boşalmış gibi konuşmaların. Oysa yansıtmak zor shobetleri yalın ve yalnız. Eskiden daha çok şimdi daha az değil konuşulanlar, sadece o zaman daha aç şimdi daha tok konuşanlar. Meseleleri saklamak bir özveri, sereserpe anlatmak bir zayıflık sanki... Derdini söylemeyenin derman bulamadığı o eski vakitler hatıra defterlerinde, küçük birer paragraf; satır başları hep "dostum" olan ve cümle sonlarında rakı kadehlerinden yuvarlanan üç noktalarla... Aralardaki boşluklar, ya içten kopan naralar, ya da sessiz geçen dakikalar... Konuşmadan halden anlayan bakışlar... Kara sehpaların üzeri toz toz yalnızlık. Pantolonların yamalı dizleri dayanmış o kara köşelere, hummalı bir tatışma süregidiyor. Bardaklar peşi sıra dönülecek kimsesiz evlere vuruluyor. Kalpler yalnız kalmış her güne ayrı dağlanıyor. Beraber gülünüyorsa, beraber ağlanıyor... Muhakkak var bir sonu her hayatın. Neden gömülsün içlere herşey , paylaşmak varken deniyor... Kaçanlarda var, bırakanlarda, pişmanlık duyanlarda var pişman edenlerde... Kimisi çok kalmış "kendinde" unutmuş kimdi neydi...Bazısı hatıralarla sarmış dört bir yanını... Asıl "sevgi" vardı, o nerede kaldı? Herkes bir an unutsa acısını, vazgeçip tutunmaktan, bırakır hayatı... Küçük umutları besleyen o büyük acıları, ne kimse unutabiliyor ne de sevebiliyor... Söyleniyorlarsa hep bu hayat merhalelerinden...görmüş geçirmişlikleri farklı olsa da beraber duruyorlar şafağa kadar, aynı yerde, aynı serde...ya gurbette, ya bir adım geride
**05/06/09