la fee

farketmez

2011-08-19T16:13:00.007+03:00

Fark etmiyor eskimişin yenisi, dörtse dört, altıysa altı

çok zor öyle geri gelmiyor, denemesi bedavaydı,

diye değil umutlanmak, yinelenenlerden, beklentilerden,

artı birlerden, geçmiyor o bir rengin atlısı

Kalktık gidiyoruz acemice, şansı takmak peşimize öyle kolayı var diye değil,

güvensizlikten bütün debelenme

bir daha düşmeyelim diye dik durmuyoruz belki de

korkudan bağlanmıyor dizlerimizin bağı

öyle istedik diye değil, o geldi başımıza sanıyoruz diye

yanılsama gibiyse öyle

Fark etmiyor, rahatsız olmayalım diye esnemiyoruz birbirimize.

sonra haberler

2011-01-07T09:40:00.003+02:00

Sonra sevişirdik, şimdi bir anlatsam...
sanki sen mi beni istiyorsun..ama düşlerimde öyle..
Ege'ye vurdu gemiler, fırtına çıkmış yine,
meraklı mısın sanki beni sevmeye, neymiş, haberlermiş..
kaç adam ölmüş yine, boş yere, daha mühim ölenle ölmek, beni sevebilmekten..
Üç gündür kayıptı o çocuklar, bulunmuşlar
-müştemilatta, oyunmuş, saklanmışlar, sersefil kilitli mi kalmışlar,
ölmemişler ama, onlar değilmiş suçlular..
ben seni seyrediyorum oysa, o çocuklardan onbinlercesi var içimde,
-kilitli, evet, ölmüşler mi bilmem, sen öldürme de...
maviye çalan gözleri var, gerçekten yalnızlar, kalabalıklardan kaçaklar...
hala seni düşünüyorum şehir adlı yerde, sevmediğim bardaklarda, küçük kaçamaklarda,
bitmeyen sohbetlerde altyazımsın.
hayır, dinlemiyorum evet, öyle bir çelişki ki hem severken böyle,
-nefret edebilmek.
ben kimlerin vaktini öldürüyorum,
nelerin kefiliyim gecelere karşı,
seni kimden koruyorum.
telaşlıyım hayata karşı,
geç kalmış vapur gibi olmadık hızlanıyorum,
alt tarafı sana geliyorum ....
....ve senden gidiyorum...

..sürekli anlamdırıyorum kovaladığım olmazları...

yirmidokuz oniki

2011-01-07T09:16:00.006+02:00

bir hamlede içimden sökerdi bu şehri istese,
daha bir kere denemedi denemeyi
izmarit sayıyor arkamda, derdiyok, beklentisi çok
...oturup bir ağaç düşünüyorum
tutup onu yanıma alıyorum, altında gölge oyunlarına tavız.
bela bu unutkanlık ama seviyorum
ne düşlüyorsam öğle vakti, sıradan bir evde...
soba düşüyor önüme, sen kestaneleri soyuyorsun,
..ben ayıklıyorum karanlığı saçlarından
külleri beyaz muşambayı yakıyor sigaramın
sen ateşi közlüyorsun
ben bir geri duruyorum, sen iki ileride gülümsüyorsun
böyle korkarken bir insan, nasıl kaybediyor korkularını;
ben bulamıyorum, sen aramıyorsun...
ne içiyorsak ben bizim için, sen başka evlerde demlenen sevgililer için içiyorsun..
aramıza engeller diziyorsun
kırılmıyor mu ki hiç bu bardaklar,
ben mutfağı izliyorum, ben bacaklarını gözlüyorum
uyumak üzere bırakıyorum gözlerimi koltuğuna,
yanyana değil, uzakta,
sırf sen korkma diye;
kendime gelin, kendime güvey koltuk kabartmam
uyuyorum aslında, avizelerin başucumuzda..

----------------------------------------------

ışıları söndürüyor gözlerin
oturunca gelmiyor işte akla
kuru dudağıma yapışıyor sigara, harflerim çirkinleşiyor...
hem göremiyorum ki önümü ben, sanıyor musun ki onlar yoktan varoluyor..
karnıma koyduğun sıcak havlu kadar ısıtabilseydin içimi
o oğlanlar mı düştü aklına, hani yan baksan, yan kesen kalbini..
sürekli aynı şarkı çalsın istiyorsun değil mi?
yavaş yavaş, uzaktan yükselsin, sonra hiç gitmesin
saatleri çevirsin dursun, kendi bitmesin..
bir uzun yol içindeyim;
uzan dizime
anlatmadan uykuya yol vermem
hem sen de içindesin
hem ben de içindeyim

----------------------------------------------

Adını bellediğim dipsiz kuyular
ezberlediğim el yazısı
senin artıksız kaçırdığın uzunboylu, yazılar
hiç tortusu olmaz mı

kalkacak daha güneş,
seni, beni uyandıracak
perdeleri yakacak
eskimesin diye yüzü bulutarkası saklanacak biraz
sonra sonsuz akacak

yine ben ararken, sen yokluğa imrenirken, kaşınacak sırtın.. elini ardına atmazsın ki sen, öyle bırakcaksın...
herşeyi olduğu gibi.
yine her kafadan çıkan bir sese inanacaksın değil mi?
değil olsa bu sefer, ki çok koştuk bu tepelerden, aşşağı kadar,
olmasın duraksamalar diye kaptırdık yılları,
öyle boş yere değil, değdi mi diye soracak vaktimiz kalmasın diye kaptırdık yokuştan, sokak aralarına...
hayat zarflarına verdik pulları, kimler yapıştırdı bizi sürekli birbirimize yanlışlıkla, ya da bilerek..
ben bilsem de söylemem..

----------------------------------------------

Az çizgi çekmedim karşı yakayla arama,
bir gökkuşağı bağlar bizi arada, o da ender
kaldırıp atarım gerekirse,
kaç kaldırım uzakta o yerler
okusam yetişir miyim
yürümem; aramızdaki farklara dayanamıyorum..
biz eskiden, çılgın bir trenin uzak vagonlarıyken,
herşey güzelken, şarkılar yerleşikken, unutmak akla gelmezken
pekala yalnızdık, yine de nedense olurduk, mümkündük..
çoğunlukla meraktık, tutkulu bir meraktık
az kalmadım arada, bilinmezle kaybetmenin ortasında
kaç dediler, içimden bir sesler, dinledim
dur dediler, aynı sesler, dinledim..

o eksik kalsa

2010-12-22T11:58:00.004+02:00

Bu bir gümüş kaşık, parşömen kağıdına yazdım adını,
adımın, tam yanında, yalnızlık
Üzgünüm körelttiler beni, açıldıkça saçıldım, yarı yolda bıraktı çakmağın,
yolum karanlık.
sadece deliliğimde saklı kelimeler, yoksa kimin bu resimler,
imzamı attım, kitabın ilk sayfasında tarihim, kaldığım numara, ama uğramazsın...
bekledim yine de,
kalk gidelim deseler de
dar bir pencere beklenti
parmaklıkları ellerinle örülü
camı açar mısın?
-kapında kristal bir melek asılı, kapalı zihnim, kırık bir aynada yüzünü birleştirmeye çalıştım.
bu sefer kaldım,
sen, evin , yüksek kaldırım,
elimde bir kutu, içi çatal kaşık,
bu sefer kalmaya niyetli eşyalarım...
sadece çıkartırsan var kelimelerim,
artık sessizlik kaçsa yakalarım.

...beraber uyursak, sana da anlatırım...

(yalan söylesen, ki çok mu zor , ikimiz de inandıktan sonra
ağlasak beraber, uyusak sonra,
sen yat, ben örterim üstümüzü ağdalı laflarla,
gece lambası eksik kalsa...)

kırmızı

2010-12-22T11:41:00.003+02:00

dudakların mı şaraptan kırmızı?
üç gün önce verdik bu kızı,
yeni gelin, ister ki evine gelin...
öğretmiştik bir kek tarifi, bir iç pilav, içi sarı..
- ama o içer, içmeyi sever
gelin size de var yer.
- - perişan eteği, yerin süpürgesi ..
yanakların mı utandı?
alt tarafı her kızın yatağı,
üç gün önce tekti, pembeydi, şimdi kırmızı
tek yastıkta kocasındı
yaşı kaçtı, üç gün önce onaltı..
rayiciyle ödemişler, en çok verene satılık hayatı
- - titrer dizleri, istemeden tek bir adamın fahişesi ..
gözlerin mi kızardı?
alt tarafı herkes yüksek tepelere ağladı
saçında tacı, belinde kırmızı kuşağı
bilekten dirseğe altınlarla ağırlığı
elleri doğuştan kınalı
artık en sevdiği renk kırmızı

(elinden uçan bir güvercini talih kuşu diye kandırmışlar, kovalar durur, bildiği en güzel umut budur.)

herşey pek lazım

2010-12-22T11:35:00.002+02:00

Masal güzel, sonu kötü
el atsak sussalar..
bir var olsalar, sonra mümkünse görüşmesek.
dış kapının dış mandallarını dizsek,
sıradan bir-ki-üç dinletsek,
masal aynı, tadı güzel,
yersen gider... son lokmaya ayıp bitirmezsek.

aman annem utandın mı,
taşındın ya, çok yaşa, üşütme, bak nezlesin.

Hayat uzun,sonu çabuk
aklını alsak sussan,
hep varsın, arada bir kaybolsan
sol cenaptan yaklaşırız korkmazsan
belki katılırsın önüne, ellerini bıraksan
hayat güzel, tadı aynı
yaşa gider....oturmaya da geliriz sen kalkmazsan.

du bakalım.

2010-12-22T10:16:00.004+02:00

şimdi bizim sonra başkasının sırası
bir bu uçurtma avı
boynunun bağı, borç gibi sıkar gırtlağını
önce biz ödeyelim, sonra yine bekleriz,
kan ter içinde , kışın ortasında
bir ütülü takımla, bir yenik zamana,
kaldırsan başını baksan bir bana,
kim mi kurtarır seni... kim bilir ama,bir dönsen bu tarafa
iki kelime mi çözecek dilimizi,
sanki çok mu kolay bağlamak zamanı
kessek elektrikleri, sussak da suçlamasak karanlığı
farkındayım alttan aldığını... bir kaç kap, kacak, güneşi yarım örten perdeler, ağzı açık kalmış şişeler, yerde dizili boy boy sevgiler...
ödenecek vergiler. boynumuzun borcu, sevmekse vermek
.. ... gitmekse kirletmek..
bela olsun diye değil kışkırtmak yalnızlığı
kabullenelim diye öderiz farkını.

Sonbahar

2010-11-30T15:00:00.010+02:00

Hala izlemediyseniz ....Sonbahar - izleyin izletin...

.

Son - bahar

2010-11-29T16:07:00.005+02:00

Sonbahar iniltileri yavaş yavaş uzaklaşır. Sesi çatallı bir kadın gibi, son nasihatlarını, iyi dileklerini sunar. Tepelere karşı hırçın bir salıncak, eteklerine kadar sis inmiş dağlardır. Yeşilin rengi atmış, yıldızlar uzaklaşmıştır. Yerli yersiz görünen güneş, benzi solmuş bir çocuk gibi belli belirsiz yüzüne yansır.
Daralan yollar, ince ince çizgiler, ömrünü belirler. Beyaz bir duvarın üzerine pisleyen kuşlar gibi, kirletir zamanla seneler. Hem sevdirir, hem nefretle uzaklaştırır sevgililer. Herkesin kalbi öyle ya da böyle kırılır. Bir erkendir mutluluk için, sonra hep geç kalmıştır gelecek. Hep geç kalır ya da es geçer mevsimler. Sen peşinden kovalarsın, bu sefer de saklanır, yüzünü göstermez. Zordur mutluluk, ne kolay yakalanır, ne de zamanlı çıkar karşına. Bindiğin alamette, yolda rastladığın her zerre; ya zamansız iner, ya sensiz devam eder yola. Tırmandığın tepe karla kaplıdır, ateş gibi yanar için, ama beklediklerin karın altında saklıdır. Dertlerini dumanlara söyler dağıtırsın; bulutlara yüklenirler, yağmurla birlikte yine kalbine düşerler, yine ıslanırsın.
Denize uzanan, uzun bir mendirekte; karşında sonsuz boşluk, gökyüzü flu, dalgalar dev, nerede çocukluğunu kaybettin, ne zaman soldu bu kadar yüzün, ne ara bu kadar mutsuzlaştın, düşünür durursun. Cevapların belki cebinde, belki denizin dibinde... ulaşamadıktan, anlayamadıktan sonra, ha ötede, ha beride...
Yine yollar, yine uzun mesafelerle çözülecek sandığın sorunlar. Nereden, kimden, ya da neyden kaçmak için? Hepsi sen değil misin? Herşey değil mi senin içinde?
Biraz hava almak, biraz olduğundan çıkmak için uzaklaştıkça, ne olduğunu, nerede doğduğunu unutursun. Sabah ezanıyla, horoz sesleriyle çıkarsın yola, yanında akarsular çağlar, denizler içini dağlar, tepelerden kayalar sürüklenir, yoluna taş koyar; durmaz devam edersin. Sözünün eri, yolunun yolcusu, gıyabında kendi hapishanesinde tutuklu, yeri geldiğinde özgür bir kuş kadar tutkulu; ilerlersin. Döneceğin kürkçü dükkanlarını düşünmezsin. Annenin ninnisini, babanın saçlarını okşamasını, sobadaki kestane kokusunu, mevsimlerin tadını, kardeşinin adını önemsemezsin... Sonra annenin kokusu takılır burnuna, babanın resmi zamansız düşer cebinden, sobalarla dolu bir köyde kestane ararsın, koşturan çocukların hepsi kardeşin olur, mevsimler canını yakar, aldanırsın. Kaçamak hayallerin kaçarak elde edilemeyeceğini anlarsın. Şarabını içersin, sigaranı yakarsın. Yalnızlık karşına oturur, anlatırsın. Anlattıkların, kaçtıklarındır. Sabah güneşiyle başlayan reçelli bir kahvaltıdır, penceresi yeşilliğe bakan bir odadır, ince belli bir çay bardağıdır, korkuyla yatağından fırladığın bir rüyadır, gizlice yaktığın bir sigaradır, erkenden kalkılan bir bayram sabahıdır, akrabalarının oturmaya geldiği bir akşamdır, dosttur,arkadaştır; matematiktir, kimyadır; şiirdir, romandır; sevgilidir, aşktır. Yazdığın mektuplar düşer aklına; nar gibi kızaran ömrün sence bir kitaptır, başkalarınaysa yabancı bir duraktır. Kimisi yardımcı oyuncu olur, kimisi es geçer, kimisi okumak için durur, kimisiyse çolaktır.
Kuraktır artık hayallerin, herbirini darağacında asarsın. Olmamışsa, gerçekleşmemişse yakındır hayalkırıklığı, kendini çeker, korur sanırsın. Aslında bu döngüye hep girer, hep çıkarsın. Unutmuş gibi yeniden umar, yeniden yakarsın.Kuş seslerini özlersin. Gürültüsüz kalabalığı, zararsız yalanları, sakin sesleri, boş odaları özlersin. Dönersinde dönmesine, o aynı yelere; sen aynı sen değilsindir ki, aynı olasın. Eklemedir kalbin, katlanmıştır acıların, anıların; her, aynı yerlere döndüğünde başkasıdır o sandalyeye oturan, konuşan, dertleşen, gülen ağlayan. Bozuk bir lehçeyle fikirlerini anlatan, paylaşan. Başka bir zamandır uykularını parçalayan. Sonra yapraklar sararır, düşer...her sonbahar gördüğün gibi, gördüğün kadardır sararmış topraklar, çaylar, yaylalar; fırındaki böreğin, tellerdeki kuşların, telefon kulübesindeki hatıraların kadardır avcunda kalanlar. Unutursun...unutmak içindeki kumdan kalelerin üzerine yeni kumdan kaleler yapmak gibidir. Aslında hiçbirşey yıkılmaz, kaybolmaz. Artık işkence de vardır hayatında, pişmanlıkta. Merak edersin, neden hiçbirşey eskisi kadar kolay geçmez diye.Geceleri zamansız uyanır, dağınık çarşaflara bakarsın. Bütün mücadelen yatar ardında, kalksanda kurtulamazsın. Her gözüne takılan şeye, "bizim zamanımızda" diye başlayan cümleler kurarsın. Kalpler kırarsın, nedendir anlamazsın. Bir sigara daha yakarsın.
Ve sonra aynı mendirekte, artık dalgalar boyunun dört katıdır, ölümdür, kalımdır. Döner bakarsın ardına... Ardında yitirdiklerine, bıraktıklarına. Alacakaranlıktır hava, ne ezan aynı gelir kulağına, ne horozların ötüşü. Herşey daha sakindir, epeyce hallidir hava, son baharın da bitmiştir, terk etmiştir. Köhne bir araçta son yolculuğundasındır artık. Önünde hayallerin, ardında mahzun bir melodiyle el sallayan anıların. Artık epeyce geçtir istekler ya da dilekler için; bilirsin, yutkunamazsın. Yapabileceklerin, "yapacak bir şey yok" lara dönüşmüştür. Artık o köhne kamyonetin şöforü sen değilsindir, yalnızca arkasına oturabilirsin. O seni nereye götürüyorsa, bu karlı havada, orasıdır yeni ikametin. Yolun, inananların omzundadır, sonsuzdur, bilinmezdir. Artık ne canın yanar, ne gözünden yaşlar akar. Vaktin dolmuştur bu dünyada, öbür dünyada belki herşey yeniden başlar.

bazı sesler

2010-10-28T09:34:00.003+03:00

Şiddetle çarpılmak istiyorsanız, buyrun burdan yakın;

Oyun hakkında: Var olan düzendeki bağımlılıklarımızla bir yüzleşme. Düzenin raylarını yerini oturtmaya çalıştığımız dünyamız. Hayatımızın yönlendiği gerçekler. Atlar. Alkol. Seks. Politika. Şiddet. Aile. “Bazı Sesler”, kendi sesini unutmaya başladığın ve yabancılaştığın dünyana yüksek sesle sesleniyor. Dengeni bozan ve yön duygunu tekrar bulmanı cesurca isteyen bir yolculuğa çıkartıyor.
Ray “Gitmek ve gelmek, Pete. Tüm yaptığım buydu.”
Pete “Yani, sen gittin. Gittiğinde her şey değişir.”
Ray “Ben de bunu diyorum. Her şey değişmiş.”

Yazar Hakkında: 1967 yılında doğan Joe Penhall, 1994'te yazdığı ilk uzun oyunu "Some Voices" ile 1990 sonrasının en önemli İngiliz yazarlarından biri olmuştur. Eğitimini Gazetecilik dalında görmüş, sonrasında sinema ve tiyatroya yönelmiştir. Yazdığı oyunlarla John Whiting, Laurence Olivier, Evening Standard, Critics’ Circle Theatre gibi ödüllere layık görülen Penhall’un ilk oyunu olan "Some Voices / Bazı Sesler” ilk gösterimini 1994'de Royal Court Theatre'da yapmıştır.

Künye: İlk Gösterim 21 Eylül 2010 – 21.00 İkinciKat . Yazan Joe PENHALL . Yöneten Sami Berat MARÇALI . Çeviren Özlem KARADAĞ . Yardımcı Yönetmen Banu Çiçek BARUTÇUGİL . Oyuncular Ushan ÇAKIR, Tarkan ÇEPER, Ünal YETER , Deniz KARAOĞLU, Gülce ORAL . Proje Ekibi Eyüp Emre UÇARAY, Sami Berat MARÇALI . Reji Asistanı Heves Duygu TÜZÜN . Müzik-Efekt Tasarım Ersen KUTLUK . Dekor Tasarım Murat MAHMUTYAZICIOĞLU . Işık Tasarım Eyüp Emre UÇARAY . Kostüm Tasarım Meltem TOLAN . Fotoğraf-Video-Afiş Tasarım Cemre YEŞİL .

Tiyatro sıfırnoktaiki'nin Kasım programı

Mekan:
İkinciKat ( Eski Rengahenk Sanatevi / İstiklal Cad. Olivio Çıkmazı, Olivio İşhanı Kat:2 / Mısır Apartmanı karşısında – Barcelona Pastanesi’nin sağındaki sokakta)

Rezervasyon:
0 212 292 32 47 / 0 555 361 41 87 (Biletler sınırlıdır)

Bilet Fiyatları:
25 TL (tam) / 15 TL (öğrenci)

bazen hayat...

2010-09-27T15:15:00.004+03:00

Yazar kısmısı bu işten anlamaz. Defalarca yaptığın birşeyi, başkasına birşey ifade edecekse, yapmaktan korkmayı, acemileşmeyi anlamaz. Kimsenin fikirlerine kulak asmadığını söyleyen birinin, insanların onun hakkında ne düşüneceğinden nasıl korktuğunu bilemez. Bazen hayat çizgisiz bir kağıdın altına çizgili defter yerleştirmektir. Satırların düz ilerlemeyecek olmasından ölesiye ürkmektir. Ürktüğünü kendine bile itiraf edememektir. Düzen delisi titizlere çamur atıp, düzensizlikle savaşmaktır. Bazen hayat kısayken güzel deyip, uzun yollara yordam olmaktır. Macerayı savunup, güvenliğe duacı olmaktır. Tehlikeli görünüp, tehlikeden uzak durmaktır. Bencilliğe bel bağlayıp, içten içe herkesi kollamaktır. Yalnızlığı bulunmaz servet kabul edip, kalabalıklara özlem duymaktır. Az konuşup, çok düşünmek, sonra kendi kendine konuşmaktır. Az & öz olanı tercih edip, çok olana muhtaç kalmaktır. Hayat bazen olduğun gibi görünmeyi marifet sayıp, göründüğün gibi olamamaktır.
Kendiyle kavga etmeyen anlamaz bu işten. Kafan ne meşgulken, ne sakin durmayı ; ya da ne huzurluyken, ne karışmayı... İç hesaplaşmasını bilmeyen biri anlamaz. Hayat bazen kırık taşlı bir yoldur ve alçı ister. Boşlukları doldurmayı bilmeyen anlamaz. Aslında kimsenin asla tam olmadığını ve büyümenin, fiziksel ya da manevi durmadığını. Öğrenmenin bitmediğini, hiçbirşeyin aynı kalmadığını ve ayak uydurmanın kaçınılmazlığını. Hayatın bazen damlayan suların göl yaptığı havzaları kurutmak olduğunu bilmez meraksız insan. Kendine çok güvenen birinin bile arada sırada diz bağlarının çözüldüğünü, özgüvenin göreceli olduğu kadar, zaman zaman da geçici olduğunu görmez, bakmayı bilmeyen insan. Hayat bazen bilerek kapıyı açık unutmaktır. Bilinmezden korkarak, ona doğru yol almaktır. Bile bile hata yapmaktır ve ders alıp aynı hatayı tekrarlamaktır. Yıkılmaya aşina olmaktır. Krizlerdeki yeniden doğuşun farkına varmaktır. Mutsuzluğunda mutluluk kadar doğal olduğunu kabullenip, bununla barışmaktır. Önyargının, insanların önüne geçmesine göz yummamaktır. Bazen hayat kendini kandırmaktır. Korkusuz gözükürken, ödü kopmaktır. Herşey hızlanırken, içten içe yavaşlamaktır. Hayat bazen sanıdğını yaşarken, yaşadığını sanmaktır.

misfits!!! on E4

2010-08-23T16:43:00.004+03:00

A new British hilarious cottoncandy!! :))))

check the first 6 episodes out on : http://www.e4.com/misfits/
New season to be aired soon:)

"This is what happens when you get a BAFTA for Best Drama. Not only do you get the second series you were promised, but the channel throws in a Christmas Special hour long episode as well. So, yes, E4 will now be broadcasting a Misfits Christmas Special on E4, written by show creator Howard Overman. "

Into the wild

2010-08-04T11:52:00.006+03:00

...just give me one thing that I can hold on to
to believe in this living is just a hard way to go...

Repo Men

2010-07-28T16:25:00.012+03:00

YOU.UPGRADED!

Can't pay for your car,
the bank takes it back.
Can't pay for your house,
the bank takes it back.
Can't pay for your liver,
...well, that's where I come in.

.

Dark side of Switzerland

2010-07-28T16:17:00.004+03:00

Mr.Nobody

2010-07-16T20:52:00.009+03:00

Yaklaşık bir sene geç keşfetmiş olmanın üzüntüsüyle, geç olmuş güç olmamış...
Enfes bir kaosa şahit olup, hayat memat kararlarını sorgu sual etmek isteyenlere gelsin...

what if.....

Dinosaur Jr. / Hand it Over

2010-07-09T12:10:00.006+03:00

1. I Don’t Think
2. Never Bought It
3. Nothin’s Goin On
4. I’m Insane
5. Can’t We Move This *
6. Alone
7. Sure Not Over You
8. Loaded
9. Mick
10. I Know Yer Insane
11. Gettin Rough
12. Gotta Know

The worlds most underrated album ever...
Yet one of the best albums of all times...
Lovely since 1997 ... :)

*..."Can't we move this along?
Can't we get it on [wrong?]
Tell me I'm your man
I don't wanna live without it but I can" ...

notes from ...

2010-06-15T16:01:00.007+03:00

Ever going to see the rain coming down, splashes on to your face, covering the lonely shapes. Like a cold cold winter, an ice cold wind blowing out of nowhere. All the leftover leaves circling up in the air. Snowflakes dancing, dressing the trees, failing to touch the ground. Standing beyond, trembling with such foggy feelings. Never taking anything for granted. For sure something's hardly change. Ever going the smile a grinned smile, fair adjustment, proper wooden stacks for the fundamentals. A flying garment, with scent of so - forgotten memories, scratching your nose. You know the feeling to stand black and white over a rainbow. Observations recall, the blind conscious never stops to record. An interrupted mind, a bad heart, a lovely crack in the time, a still moment from the life. Stolen beauty for a while, a borrowed happiness to pass along when it's time. Destructive, we are. Roaring from the ground, to the stars, as if any sound could reach to that far...

Notes:

Bored of faces with uncomfortable features.
Hold on to something, even if that something's not enough to hold on.
Blind recursion. Recycling feelings.
How nice heartaches can be used over & over all the time.
Self - disappearance does not mean losing control. It only implies a well - defined darkness is present and wider than the decision - making mechanism of one self.
A coast guard of a dried - out soul that resides on the desert.
Dilemmas are always fun to deal, but hard to live through. When it comes to decide, convincing could be a big time.
Reserved life. Purified from vanity and prejudices. Lovely and has a brand new offer list. Every morning is a new beginning of a new list, yet limited time offers do quickly pass.
...
Railway, a blue sweater on your shoulders, skin nearly tangerine, tan out of the sun. A very passionate eagerness sense, fly through your eyes.
A writer who puts a lid on the books of crime...
Crystal clear thoughts, even they can be smoked within one's unexpected strike.
Boring people, so predictable, so naturally driven prototypes. And yet keep hidden the keys of surprisingly unfamiliar lives.
Everything we achieved is just to be on the safe side.
Everything can grow dis-functioning once in a while. And something's always malfunctioning in our lives.
It's our duty somehow to make "unbearable" , just normal. Pretty good adjustments, unraveling emotions within time. A huge ball of yarn, to be decomposed during life.
A stoning out of shame, leaving traces on the trail...
Your astonishing scars are your living sides.
Plenty of fear aside, courage and gumption leads you to the perfect alibi.
All so many colors of life, define our beauty and our devils inside. Rarely, occasionally someone interrupts. Changes the background & re-paint all your life, all over from the start. Accordingly some colors fade away, some blur & some gets bold and highlighted enough to get you through the "bridge of sighs".
My mind blocked, my heart locked...surrender if possible.
If everything was possible, if only...
Uncertainty tastes bittersweet sometimes. Like we should always leak some, but not the whole for the previews. Whatever we do, will be insignificant, but we should still try, right?

-----
S210E1406:

Awakening from the left side. Abroad, there is a blue boat awaiting. Dreaming. Again...recovering. Pretty ugly, these things counting backwards.
Moonlight covering your tired features. Nice touch. With an eye from the heart, don't we already know, nothing's what they seem, and no one's really know who you are.
So precious right, like you are the only leftover, just before the last one.
Feels like discovering a unique treasure on the bottom of the jar.
Awakening again, from the same side. Sheets shattered. Sunlight leaking between bloody curtains. What is it that you are thinking?
An unfamiliar cold sweat is sitting on your forehead. It feels unreal to face the facts.
Getting punches, drifting, hiding yourself inside a sandbag.
Walking clockwise and still turning back. Same spot, same lack of knowledge, same crave.
Let's captivate, what's been leaking, against the will of sakes.
Should you stand against? Will you let?
And you're leaving... Wearing that grinned smile you have. Aware of what's left & what to come by next. All the clumsy moves, mistakes, laying under your happy feet, leading the same dead - end. Infinite loop of disasters and why press the button again & again?
Long nights, no release of the soul fights, why don't you stay safe and sane for once?
Questions, right? All the time, you've been running so fast to catch up...what happened to the ones you've missed and left behind?
Waiting in the dark for someone to speak up. Is it too tight this time?
Sometimes ability to avoid what's shallow, is an inevitable isolation without an expire date.
Will you please open up? A reconcile, a fast run, a total rush, a fatal growth. Who will you hand over the keys to your garden of stone?
I know what's not right, just right now. I know bothering thoughts, itches you've been fighting among. Daily basis breakdowns & rapid mood changes comes along. No one lies alone, but everyone dies alone. I know the consequences of your worried smile, respectful tries. your jar of butterflies waiting to be released for some one. Your unexplainable sense of patience over neurotic lives. Your understanding for the worst possible outcomes. Will you change once in a while? Surrounded by one unbelievable cage, will you let it go and change? Give up the silver spoons of this artificial place. Flow with the circuits of waves, close up the internal nest, rise up with the new day. With a different name, a different same...
Serving pain for some happiness in exchange?

...

a fast one

2010-05-20T14:53:00.003+03:00

I'd love to stay beyond, and beneath,
with sun above my eyes, and rain under my skin
reality in green,
a perfect match for irrevocably driven stiff...
presuming to sit in judgment on life itself,
nothing is what they seem.
The windowpane was covered with steam,
I catch myself amazed, while the water paved what remains...
Like a convent despoiled by stitches of scarlets
Excruciation ends
resistance failed again...
nothing here, is yours;
nothing here breathes.

..

woods.

2010-04-19T11:26:00.005+03:00

I'd love to lose my hands out of the table, out of the plates.
I'd stay clean and clear if no one would insist on touching my cage.
A nest full of plain decoration and a beautiful cave.
I'm sick of evaluating the features of every new face.
I'm done with valuable sins and devils advocate.
Neither the flame nor the passion would drive me away.
Sincere attitudes & harmless gazes vs. damaging hearts & cruel tastes...
Unintentionally broken promises, indirectly given hopes...
Uneven breathings, unfair loss...
How much more would we have to give away?
Since no one really gets what they want...
With counting on endless misery & dead butterflies;
how an ending should lead to brand new starts?
After a fine 75ml. rosary, who'd discuss the future of all the boys and all the girls?
Why do I get there?
That scent flying around, making a remembrance of what I tend to bury under the ground.
That softening pull of life, like a gauze circled around the diaries of love.

The "on&off" settings irresistibly applied. How many relations should have to end, the very same way. The mingler, the swinger, lovely conversations over the sexes, under a confident rain of thoughtful discussions. Anyway, the great reasons trading off the secrets, nothing stays the same. Ways differ, opinions varies. Amazing enough, people grew further than they'd imagine or expect. Friendships fail, Life - plans fail, love - scenarios fail...resistance fails....
Above all people themselves fail. Moreover nothing is temporary, more or less contemporary to hang on. So what to fail is, what to wish for again & again.

the life I have, has no ceiling...a cup of freedom pouring on our heads...little beads never enough to get away. our drops are our own kind of drugs. the lovely scenery, the sight of wuthering heights, the scent of fire, the grasping sound over the stormy nights...railways crossing under the tent of eternal search for life. relief and disbelief stand aside. fear and rush combine in heart.
what to expect is what to come. ruining tidy ones, messing up with settling down. materialization vs. crooked rebellion. under giant sun & whispering wind through my ears, leaves scratches my skin with beautiful traces. all remains is all for me only...drawing my paths & driving my passions. all is all for me, only... offensive reactions, impulsive run - aways, my intentions are due to my free will badge. ignorance is bliss. since nature hides everything away, you gotta dig out beauty from the dirty sand. the sun blows up and spread rays, touching my face...intense.

"I went to the woods because I wished to live deliberately, to front only the essential facts of life, and see if I could not learn what it had to teach, and not, when I came to die, discover that I had not lived" *- Thoreau

...

birdtree

2010-04-15T10:25:00.002+03:00

If all the trees on the world could kneel down and sing a song, would you comfort me?
If every single rock on the face of earth could be stepping stones along, would you let go of me?
If all the stars of sky could form scarlet stairs from above, would you set me free?
I'd leave you in vain. Any scar in you face would trace me back into my nest.
All the wings are broken in the name of love.
A flat meadow coated by pale - brown grass...messenger for another heartbreaking fall. The one we would never see, the love we'd never fall.
So farewell dear world. Every memory built in like a tickle in my throat.
Grand as the ending is, everything stays still.
The ground is shaking, all the roads we painted and destroyed, are vanishing.
Our car, full of water and rock, hits the wall...
Sinking under the solid ice and soft pour...
Silence is all spreads around the doors.
Our core was destined to set into flames after all.
Nothing was meant to be, nothing was enough to keep us bond.
So goodbye dear love.
I know the eternal path'd welcome us both.
Dying on a sunshine, and waking up to a starry midnight at fall.
Everything is eight - sided and red - dyed in where we go.
No other make believing, no more daydreaming we should rose.
A glass of requiem'd be served after we're gone along.
And...
The world will keep twisting round, gathering blue pearls under her skirt, screaming like a new - born and drifting her leg like she is very old.
The seeds of life will bloom each day over and over, thrilling every living creature and consuming every other forgotten flesh and bones.

...

chronicles IV

2010-04-13T14:36:00.005+03:00

dis/un - realistic chronicles IV
13/--042010

"I feel like I'm drowning. My head, my heart, all buried under six inches of mud. I'm nowhere near the ground. All the way, upside & downside ; outside world is blowing up. I fell like I'm choking. Long inhale, long pause, no exhale. A rock sits on my throat, neither moving nor alive. Like all the stars fell down. A redneck, a reckless and stupid act, a faded love, an ignorant fact, an arrogant face, a treat full of shit, a friendship fake...The bricks of the gigantic buildings, the rocks of an enormous mountain...all diabolic, all fake.
I feel like my arms are pulling me down. Like my shoulders going to come off, like I'm gonna explode in the most silent way possible. A fascinating debate, a lovely despair, as if my body going to detach. I feel like I'm going to appear, naked in a highway, all fears spread, all secrets revealed, all lies lying upon the road, screaming out loud. Like a nasty practical joke or a dream unable to be put down.
I feel like I can't run. Not anymore. No shutter left to block the irresistible thoughts. Creation of solitude trade off. The whole being stretches to the edges, nearly broke. Reasonable movements, irrevocably destroyed. The most ardent hopes diminished as fountain grows. The proportion arise as last - trust - ships go down. When will I fall? When I will lose all the strength and sanity I once rose. Nice and easy it should be. After all chaotic inside-term-negotiations a little peace it should give. I do believe in green leaves, I've seen the most beautiful meadows and felt the most possible stillness. I did best of all, worst of all and all the rest in between. Leaves grow pale, meadows turn into junkyard. With time the good and the bad turn out to become relative. And all that in between stays the same.
I feel like I'm torn apart. All the life come undone. Struggles forgotten, sufferings untouched. Old dances remained unliked, and all tomorrows parties are desirable enough. Yet no single one can phase back to what it was or shift shapes to an unknown form of life. All remain same, yet every little thing has exactly changed. How come sit and not feel a train becoming a wreck. How come to ignore everything ahead. To stick on to yourself while the earth under collapse. The biggest mass of pain born in the very same spot of the self. Nevertheless who could blame the colour pink for drying out the world with silly lies.
I feel like I'm six feet under the ground. Yet no serenity, no composure arrives. Nothing disappears when you close your eyes. Lived through the disdain, the compassion, sharp words, the disgrace. Heartbreak is eveywhere. Fear grabs once self - confidence surrender. Isolation follows through and loneliness does not ask permission to move in. Unnoticed, a mess is born. Out of its ashes, who knows what shall grow.
I feel like I can't breath. Holding a reverence to all those past breathtaking moments, all like blurred memories resting in mind. Like a sneak -peak of rom-com movie which you can't be a part of or ever watch the whole. How do I suppose to not wonder, or move on. Relying on miracles leads nowhere but more sorrow. I know how a white rose smells, I've felt the most attractive scents. I've been many of them. Roses die and scents fly away. Eventually everything that holds butterflies inside, dig their own graves.
I feel like I'm not feeling. Not anymore. No more agony, no more self - control, no more counting, waiting, hoping, loving or hating. I'm no more existing. Like reading your own penalty out of o survival game happens to have a dead end. Announcing yourself only to yourself , what a wretched disappointment you've ended up. What a nice script to roll over and over. Next generations to watch & learn or wait & see. What are the odds you've become exactly what you've thought. The worst - case - scenario, unpredictably written, never wanted but couldn't impede. You're all those little obstacles. Distraction for the construction. Make believing lasts for some time for sure. Daydreaming keeps alive the dreams. Everything flows in the course of nature. And naturally no one stands against, yet not happily taking or accepting it. I've walked many paths. I've seen many crossroads, some easy, some leaded milestones. No road is a never ending maze after all. Since everybody takes one and wait for it to cross. And there are requests and wishes on the other side. Hardly materialized, hardly meets expectations. And there is patience, and there is pride. Greed and modesty. Some are down to earth some are burning out of ambition. Some stay still, some run. What is there, what else is there to hang on. All the complains, all the unexpected outcomes, unwelcome consequences, undesired results. In the end, persuasion is all we got. Believing is all we wish for. Following the conviction is the main goal. Loving is all we have. Giving some things to some ones who does not want at all. All we do is trading... everything we got, so little, so much, on & off, anyhow "send & receive" is all we want.
I feel like I'm healing , every time, just before drowning again."

.

RIP sparklehorse:((((

2010-03-07T17:57:00.003+02:00

"Sparklehorse headman Mark Linkous has committed suicide on March 6th, as the musician’s spokesperson has confirmed. Mark Linkous is best remembered for his works with Sparklehorse. Mark Linkous who was also the producer for Daniel Johnston’s 2003 album “Fear Yourself,” had also joined hands with Danger Mouse for “Dark Night of the Soul”. Mark Linkous was in his 40’s and was working on a new album. No more information about the death of the musician has been made available as of yet. Expectedly, in the coming days, further light will be shed on the matter."

Your Basket / 4AD / Efterklang / Magic Chairs

2010-02-24T10:03:00.005+02:00

Efterklang enfes İstanbul konserinin tadı hala damağımızda iken, 4AD fırınından magic chairs'i çıkardı...
Beklenenden biraz farklı denilebilir mi? Yine de tadından yenmez bir kayıt...

ve bitakım alışılmış tuhaf yorumlar...
..

PRESS QUOTES:

"A miraculous conservatoire pop opus." MOJO (****)

"It's impossible not to enjoy." Rock Sound (9/10)

"A superb record from one of the world's most uniquely-minded bands." BBC

"Beautifully composed." Mail On Sunday (****)

"This is the kind of record Coldplay and Brian Eno should have made." NME

"This distilled Efterklang is premium strength stuff." Clash (8/10)

Dinleyin / Dinletin...

.

v.2.0

2010-02-22T17:10:00.003+02:00

misal vermeler --- v.2.0.

"...terleten sorular,sorunlar.. bazen düşünmeyi bıraktıran, yıldıran hayat tebessümleri, anlık iletiler, kazanıma dönüşmeyen edinimler...
kalesinden uzaklaşan kalecinin dönüp ağlara giden topu gördüğü o an...
benzin bittikçe, farklı yakıtlar deneyerek nereye kadar...
melankolik havalar da bazen sıkıcı olabiliyor ki, bundan fenası yok.
uzaklardan bir şut gerek bana şöyle, penaltı noktası kezmez..."

..

paradise circus

2010-02-22T10:48:00.004+02:00

Massive Attack - Paradise Circus olması gerektiğinden daha iyi olmuş. O alkışlar ne öyle...
Sayfalarıma "next", "previous" ekleyemiyorum diye rahatsız hiç olmuyorum.
Devriliyorum cümlesel bazda, farkındayız. Arada bir yalın gözüktüğü kadar karmaşık güncellemeler gerekliymiş gibi hissediyor oluyorsam da, çok çabuk geçiyor. Tecrübeyle sabit.
Şimdi Şubat ortası bu güneş de nerden çıktı, neden 17:30 da hala aydınlık hava diyor olabilirsiniz, demeyin, zira 11 º C hala kıştır, candır...
Bir de, her hafta Türkiye'nin gizli cennetleri, seyahat rehberleri, görülmemiş güzellikler isimli ekler veren gazetelere seslenmek istiyorum...Yapmazsanız sevinirim.
İnsan seneler önce yazdığı+yazdığını unuttuğu şeylerle karşılaşınca, aynaya bakıp 5 sene önceki halini izliyor gibi oluyor ... misal veriyor ---

"Her masal içinde bir peri olma ihtimalini de ta$ir,yalnız kalmak da elimizde ama bunu istemek zor. Gerceklik yalnizca bizi boğar taa ki ondan kopana kadar. Sihirli fasülyelerden ziyade bazı $eyleri seçme $ansımız olmadığına inanırım ben..çünkü çok masal yitirdik.. Kaybetme korkusuyla ba$lamayan herbi$ey kısa sürer, çeker gider..denemek.. evet güzeldir, deneyimdir, aynı zamanda pi$manlıktır da ve üzüntü..Ben atlayanlar ve atlamayanların yanında çok daha büyük bir çoğunluğun tav$an yuvası ba$ında volta attığına inanırım..kararsızlık gani burda... insanlar kendilerine inansa masallara gerek kalmazdi ki ama!"

sevgili $ekerpare;
bari yağmur yağdır da havamızı bulalım!

invisible

2010-02-17T14:58:00.006+02:00

Paul Auster bir kez daha şaşırtmıyor... kısaca kurgusal dünyasına imrenmekle, hayal gücünü kıskanmakla, vebirçokdiğerşey arasında gidip geliyor insan.
tuhaf birşekilde bir kısım Bertolucci'nin the dreamers'ı anımsatıyor...

okuyun/okutun.

a tiny chronology

2010-02-16T10:45:00.007+02:00

First a laughter initiates chemical reactions.
Then a glimpse, a gaze, a long stare simplifies the world as if nothing else matters.
The sun rises between couple of stars, smiling through the darkness.
Heartbeats quicken, breathes taken away, like a mountain crashes over, yet to be light as possible to lifted up above.
Pulses get higher, mouths dry, eyes sparkle...
All the filthy encouraging gained by crowd- confidence disappear.
Two very lonesome half-heart-shaped boxes tend to unite with fear.
Hesitation divide the waves around.
Up in the air anyone can feel the chaotic silence caused by the frequent flow of clumsy gestures.
Those eyes divine...
Who'd intend to interrupt?
Anyone knows, sometimes, with only one word; everything falls apart.
Cruel minds play tricks on hearts.
To speak is to set rules for start;
To speak is to create a fragile bubble with needles around;
To speak is to destroy the innocence arise.
Curiosity pops up after long lasting pauses.
Along comes endeavor to keep the mystery alive.
Still-snapshots recorded on mind...
every move, every little hand gesture, every other tempting look.
A new world is discovered from the very same old book.
Intentions are always being good...
How to keep sacred a captivated soul?
More or less, time presumes...
Time is the healing muse.
Anything ends before it begins, is a saving and yet a wasted tour.
How about absence of composure?
What if lack of self - confidence leads to certain truth?
Fundamentals of being a fool...basics of "loving" as a tool...
Please remove every despair upon the mood..
Among reality, dreams are decorated with milk, sugar and long lasting blues...

Trompe Le Monde

2010-02-05T10:21:00.014+02:00

I do reconcile. What a fine day I may say. My composure stays on...like a plant dying inside with an orange and a smiley green face. My silence stays on. From flames I walked thru, from dark tears I survived and lived through. I'm tired now. Losing compassion, accepting less, fighting less, criticizing every part and still do nothing. I feel less of everything, yet I feel like I have much more than I should have owned. Every part of me designates, piece by piece, I kill myself.
My last circle of joy, I kept it hidden in my right pocket. I count misery everyday and enlarge my circle to what may it come. Cruel times I sense their presence like dark clowns, many more to come, and less of them survives. No one is right to judge me, my shortcomings or insecurities. I shall live on 'til I give up on...
Lights on the doors... who should choose? Who forces to make amends & rewrite what's been done. Why try to fix what has already broken into millions of pieces. Are we OK? Who really intend to ask? Never did I wonder why. I'm convinced past is an old carpet with holes on it. Could it possibly fly?
Grey is the post-modern lifestyle. Believing in endless affections, enormous infatuations, calm expectations, truth and dignity has faded away. Imaginary scenes fading out within time, diminished and get lost. We're all sorry creatures, with seeds of hatred and greed. Our silly pride, paths of lies, pink&white...is this all we got? Left hands empty, all these complicated lives, fear and silence. Our tears are now disposable. How to recycle feelings? That is the new future dream! Last of all, until we turned out to become senseless, so called "modern" folks, loosening will go on. Continue on ruling little worlds, while no one notices how mashing up the earth leads us nowhere but dark times. Being in love changed definition over time. Self - ignorance is contagious, hence nobody cared enough. We murdered sense of humor, values and meanings we oughta find. Discovered, vulnerable life's kept hidden beyond knowledge and love. Let's move on and see where every little thing's gonna collapse. What a magnificent scene, with fireworks to sit and watch. Who will ever notice it is all of us, that has been corrupted and broken down.
We had dreams? We had promises. Who forced us to sell more souls over carefree pleas. What about trees, millions of color changing leaves...All the green?
Who else to blame relentlessly. Once we'd be grateful, now we should be ashamed...even get drowned in an underestimated depth of self-destructive pain. Fear not, some might say. Fear not, yet we'll face what we deserved eventually at last. Glasses of lust has blinded our sight. We have invited the age of cries. We, ourselves created this universe of crime. Who'd call it off, ignoring self-profits gained over some others rights. How come the peace is the goal of any war? Confidence re-shaped over time. Trust no longer exists in selfish minds. We keep breaking our own hearts. Misreading the signs, we're captivated by each others secret love. Overwhelming quotations, sacred prayers, divine wishes, real encounters...where will you find?
Cut me some slack, I'm out of questions and reasons why...

ansı

2010-01-29T12:37:00.007+02:00

Uğrunda sadece korku
Göze alınacak ne varsa geride
Hatırlancak bir gün, bir gazete kağıdında aranan devri mutluluk
Yıkıcıyız ama ayrılık zorunlu hizmet
Gölgelerin peşinde dansedişi, hayret verici bir cümbüş hakim yeryüzüne
Ardında terk edilenler, önünde terk edenler
Bir ileri, iki geri
Gerçekler oturuyor yüzlerde
Sığınaklar artık tehlikeli
Güvenin çekip gittiği bir günde, arınmış çamurdan sokaklar
Söz, su gibi, akacağı yeri buluyor
Sıfatlara hazin yalnızlıklar ekleyerek peşi sıra ayıklanıyor cümleler
Gerçekten yanıyorsa bir kimse, sonunu görüyor
Yazısı yanmış, yanlış yazılmış, ya da façalı
Kimse durduramıyor yola çıkmışları
Canhıraş çığlıklar sessiz sedasız toprakla örtülüyor
Kaçıyorsa bir kimse, yolunu bilmiyor
Kimse yüksekten düşmeden, yere vurmuyor
Ortalama bir rotada, seyirsiz sürükleniyor
Yoksa bir çıkış yolu, duvarlarla dost oluyor
Sırça camekan verandası yamuk, sallanan hayatlar
Sokaklarda salınan başıboş aylaklar
Altına sığınılan görünmez kanatlar, nasıl da can yakar
Herkes herşeyi bildiğini sanar...

Tuhaf rekabetlere kurban giden ihtişamlı ilişkiler
Hani o yüreği ağza getiren telepatik konuşmalar
Aynı anda, aynı kelimelerin akıldan geçmiş olma tesadüfleri, etkileşim çarkları,
yanılsamalar...
Saatin aynı rakamları tekrar ettiği anlarda, dilek çeşmesi hayalleri, sevgi ihtimalleri,
kurmacalar...
Olmaz'lara bağlanan olası hadiseler, şaşırmaya duyulan açlık, süprizlerin koşulsuz mutlu edişine inanan beklentiler, hayalleri parçalamalar, kırmalar...
Aslı gibidir yalanlar, pembedir, beyazdır, can yakmazlar.
Her gitmenin bir nedeni vardır, her gelememenin bir bahanesi, hayattır, memattır, olası kabullenişler, kendini kandırmalar...
45 kere söylersen olur, 100 kere dilersen elinden kaçmaz'lar...
Züğürtler tesellilerini ararlar...
Düşüncelerin ancak rüyalarda görülmesiyle sonlanan bitmez umutlar...
Meraklı bekleyişler, sabırsız davranışlar...
En büyük süprizlerin, yine en beklenmeyen kötü sonuçlar olmasıyla, şaşırmalar, ağlamalar, saçmalamalar...
Hani o herşeye kulp takabilen aklı, anlık yitirmeler, kaçırmalar...
Halbuki gözün gördüğünü olduğu gibi kabul etse akıllar, en baştan ne kalpleri kırmalar, ne akıl oynatmalar, ne acıları dağlamalar...
ne gereksiz zaman kaybı, ne üzüntü, ne sıkıntı, ne de firarlar...
Ancak insan,döner dolaşır, yine kendi kuyruğunu kovalar.

Hikayeler I

2010-01-27T12:35:00.011+02:00

Gözleri ateş gibi.
Isınıyor ellerim...
İki ağaç dalı arasından bakıyor,
mağrur prenses...
Yakalasa kalbimi..
Bilse ömrümün, onun her adımında daha da kısaldığını, eridiğini...
Bilse...gitmekten vazgeçer mi?
Saçları boynundan beline dalgalanıyor, öyle kuzguni.
Dönüp baktıkça ardına, gözlerine savruluyorum,
sanki bir uçurumun dibine itiyor bedenimi.
Sesi çarpıyor yüzüme rüzgar gibi.
İki dudağının arasında ilklerim, sonlarım.
Bilmiyor...
Ihlamurlar yeşeriyor başımızın üstünde,
Döne döne konuyor saçlarına..
farkında değil,
ne kadar yakışıyor yeşillerin arasına.
Mağrur, hırçın...
Sanki gözünde hep bir kaç damla yaş varmış gibi,
kurumuyor ne bakışları, ne kalbi..
nisan yağmurları gibi, ferah, ince ince, toprak kokulu;
ama koca kış ortasında, ayazda, dimdik, narin ve kibirli.
Denizlerden koparılmış yıkık bir deniz feneri,
ama ne suya muhtaç, ne gemilerin yolu, yöresi.
Kırık dökük taşların süslediği bir dağ gibi.
Kurakların kır çiçeği.
Koparınca dağılan gelincikler gibi.
Ellemeye, dokunmaya kıyamadığım kar tanesi.
İsimsiz prenses...
Yanıbaşımızda ağıran gün, hangi felaketlere gebe...
Güneşe dönük yüzü, ayçiçekleri gibi, boynu bükük,sakin yorgun.
Kökü sağlam bir çınar gibi duruşu, ama edası durgun.
mağrur sevgili...
Bilse... vazgeçer mi?

Saçındaki papatya, tek dalı kırık hayatı, korkuları, yüzüne düşmüş acıları, yanakları hala pembe...
Öldürse beni ama gitmese.
Sayfaları sararmış kitaplar gibi kokuyor teni.
Yaprak yaprak, pul pul dökülüyor dudakları,
Yıldızlarla alay ediyor gözlerinin feri..
Yıkıldıkça yeniden doğuyor sanki..
Üstümüze çöken karanlığa gülümsemesi..
Görmüyor ötesini, uzanmıyor kollarım duvarlarından içeri..
Duymuyor sesimi..
Dinlese öyle sakin ki hava, kımıldamıyor yeryüzü, dünya bizim için durmuş bekliyor.
O da görse, başımı nasıl döndürüyor..
Uzaklara daldığında, nefesim kesiliyor..
O kabuğundan çıkmadıkça, benim yaralarım kabuk bağlamıyor...

Cennetin Çocukları

2010-01-26T14:02:00.005+02:00

Müzikleri filmi aşar...Senelerdir rastlaşılan ama bir türlü tamamına erdirilememiş bir merak...bugün son buldu.
Melih Kibar a nasıl bir saygı duruşu gerekir, kimbilir.
Müzikleri filmden ayrı bulmak na-mümkün ama filmi de izlemek lazım...

http://yerlifilm.bloggum.com/yazi/turk-sinemasi-izle-cennetin-cocuklari-izle-yerli-film-izle.html

İnternet dediğin meret, çocukluk hayallerini gerçekleştirebiliyor bazen...
beware!and behold!

tindersticks candır.

2010-01-26T11:01:00.002+02:00

tindersticks fırınından 4AD etiketiyle yeni çıkmış, taptaze, ucundan koparmayın..

dinleyin, dinletin...

Farewell Lhasa

2010-01-25T12:50:00.006+02:00

The singer Lhasa De Sela passed away in her Montreal home on the night of January 1st, 2010 just before midnight...She succumbed to breast cancer....

blue christmas, then snow...

2010-01-25T10:34:00.003+02:00

let it snow, we did say right?
a sweet sweet dream, snow angels whispering,
how beautiful to wake up smiling... ; )

Low'dan geliyor, kar yağdıkça gülümseyen herkese ... Blue Christmas

re- everything, yet a brand brand new start...

2010-01-23T19:06:00.005+02:00

The last dot between the lives, silenced me forever. I'm done with worrying & wondering.
All my questions silenced with one answer. Consider my lucky or damned.
I do have no compassion left, in a second.
I'm done assuming...
pretending as if pink is pink and green is green.
Nothing is what it seems!
How nice of those, show me still evil.
Mostly pity and stabbing behind back is enormously usual and normal.
How nice of them, accusing me for what I've never done and never said.
I'm out cocoon finally,yet.
Good life is the best punishment to those, once one said.
Today is her birthday.
Today is my birthday.
All the little things have lastly proved there is no need to re-union.
I'll be glad I know, I'll be happy, to not let evil thoughts got me, to be able to stand still with dignity, to never spell, to never say things to cause remorse, to never talk big, to never lie, to never let anger re-unites me.
I'm already glad for those things beyond good, and I know I'll be really happy.
Unnecessarily spoken once, but true, nothing can stand in front of true faith...I knew.
Trees will grow greener by time.
White will fade away until the sun comes up.
New blooms will be discovered.
Youth will beat up the chronic boredom and tired heart.
Young in soul, pretty inside, smile at face...
nothing is hundred percent,
but you can get close, pretty near...
just by believing in.

shiny and bright, let's be radiant again, be radiant now!

p.s. : "thank you" 's not enough to whom he knows himself very well for encouraging me to write, ( what about to live forever with a healthy left iron lung:) )

I know dım dım....

2010-01-22T22:41:00.004+02:00

İçinde dolaşan küçük balıkların var biliyorum, ara sıra ısırıyorlar biliyorum.
Uzun kollu giydiğinde, bileğinden içeri kaşan suya sinir oluyorsun, farkındayım.
Unutuyorsun çoğu şeyi sıklıkla, herşeyi hatırlamaktan yoruluyorsun biliyorum.
Nadiren kabuslarında kocaman kuşlardan kaçıyorsun.
Özgürlükle bağdaştırıp üzülüyorsun,biliyorum.
İyilik, güzellik kadar göreceli diyorsun artık.
Artık daha çok şey biliyorsun, biliyorum.
Açıldıkça sığlaşan bir denizde yüzmeye çalışıyorsun.
Aklına umutsuzluk geliyor, biliyorum.
Haketmek farkındalıkla bağdaşmıyor.
Kendi kendine şanslar yaratmak ne demek bilmiyorsun.
Neyi,niye özlediğini, aradığını çözemiyorsun.
İçinde çürüyen bir ağaç var biliyorum, dallarıyla boğuluyorsun.
Çok az ağlıyorsun artık, farkındayım.
Uçan halını kaybettin, biliyorum.
Emeklemeden koşmaya çalışıyorsun.
Her düştüğünde daha çok üzülüyorsun.
Üzüldüğünü saklıyorsun.
Üzüldüğünü, biliyorum...

Az önce, az uzaktaydı sanki ve şimdi kimse yok. Ocak gelmiş bile. Sanki bir süre uyumuşum gibi. Yolların ayrıldığı yerler masumiyetlerini kaybetmişler gibi. Güvende hissetmenin yarattığı uyuşukça sırıtma vaziyetleri gibi. Hep birini özleyip ona ulaşamamak, seni özlediğini iddia edenleri umursamamak gibi. Artık tek kelime yazamamak gibi.
Sarı ampüllerin alt metni mutluluk. Aralık, ay değil kocaman bir mevsim olmalıydı. Bir mevsim boyunca güvenli bir evde olmak gibi. Bazen ışıl ışıl sokaklar, insanları mışıl mışıl uyutur.
Atkı düşkünü, eldiven-sever, arabalara kontak sonrası motor ısıttır (ya da ısıttırırdı?), az konuşur, özüne sadıktır. beklenmedik süprizler yapmaz, bu yüzden güvenlidir. durgun gözükür, bir o kadar yırtıktır. sevgi doludur, çünkü ısınmaya muhtaçtır. şarkılar söyletir. hediyeler aldırır. sevimlidir,seksi değil. hormonal öpüşmelerdense, içten sarılmalardır. vadesi dolmuşlara uzatmadır. gönül yaylarının gevşediği aydır.

İnsan farketmeden nelere aşık olur...
pötikareli masa örtülerine, pixies'e, yılbaşı ampüllerine, kışa, siyaha, yeşile, şaraplara, anlatılmaz yaşanır olaylara, gülümsemenin kıkırdamaya dönüştüğü anlara, merhamete, vicdana, kırtasiyelere, kitap kokusuna, kestaneye, yazmaya, sobalara, bit pazarına, eski fotoğraflara, okumaya, nostaljiye, siyah-beyaz'a, gökkuşağına, her türlü yağışa, tek tek yıldızlara, doğaya, zeki esprilere, zekice karşıt duranlara, heyecanlara, mide kelebeklerine, aralığa, aşka, butik şehirlere, karmaşaya, gökdelenlere, sürekli yer değiştirmeye, yalnızlığa, maymun iştahlara, bazen sıkılmaya, bazen yetinmeye, sevmeye & sevilmeye, tünele, ikinci el kıyafetlere, plakçıklara, dr.martens ayakkabılara, jazz'a, yan odadan gelen melodilere, kokulara, filmlere, korkulara, müziklere, adrenaline, istemeyerek başlanan şeylerden tuhafça zevk almaya, uyum sağlamaya, sabırsızlığa, dürüstlüğe, patavatsızlığa, çişini tutamamaya, kalabalığa, gökgürültüsü & yıldırımlara, ağıza oturan laflara, havai fişekleri aklı beş karış havada seyretmeye, hayal kurmaya, oyunlara, rüyalara, karnıbahara, pilava, melankoliye, rıhtımlara, paylaşmaya, abajurlara, trenlere, uçaklara, konuşmaya, aksak ritimlere, kardanadamlara, karışık kaset doldurmaya, seyahatlere, otel odalarına, bilinmezlere, dinamiklere, akıl hocalarına, susarak anlaşmaya, inanmaya ve yaşamaya...

How cool Patti can be?

2010-01-19T12:49:00.008+02:00

How can she be?

How cool can a picture be?

2010-01-19T12:37:00.019+02:00

Don't you sometimes "Adore" Smashing Pumpkins?

2010-01-18T15:31:00.009+02:00

Hal böyleyken,

Yeni 160GB'ım elime düştü, içgüveysinden hallice...farkettim ki dışı soyulmuş eski kulaklıklarım daha iyi ses veriyormuş gibi, şimdi yeni cicilibicili olmuyor, eskide hep bir keramet var sanki.
Kaybolmak tuhaf bir haz veriyormuş insana, eğer kaybolmanın kaybolacağı anı planlamazsak...
Smashing pumpkins haftası bu hafta... hazine gibi kasetleri, elektronik ortama taşıma kararıma ithafen.
Farkettim ki Adore, Melancolie and the infinite sadness'ın 2 nefis CD'sine (enfes adına ve yıldızlı kapağına rağmen) nazaran, çok daha fazla bağımlılık yapıyormuş.
Eskiden de öyle miydi...hatırlamıyorum. Ama bi kere Annie-Dog var, Adore'a yarışı sekiz kafa boyu önde başlatıyor zaten...

Pix-house Blues

2010-01-14T11:53:00.013+02:00

I'm leaving tonight, ..moving somewhere undecided already. I'm out of answers, temporary solutions, permanent hopes and unbearable faith. A hundred times older should it be. A hundred times better should it have been? A hundred multiplying me and a hundred less harmful. What was that? .... "no damage, no matter what"... Then I guess "Whatever works for it, let's just suit ourselves"... Eventually everything will diminish and fall. Rest to peace, shattered glass, all in dust but in one piece. From above I see, everything as well sinking.. I can not fit.. I can not feel.. How'd be glorious to not to think; gorgeous, if we'd foresee...everything? A requiem delivering to all former ....ships. Farewells are out, as well as apologies are already sold out. How easy it seems when it's really beyond bad and nonsense when mindtricks lead a way out. ... precious time... Anxious right? Rushing a day while easing up the time. Consuming carelessly, when feeling sorry for ages. Such ironic act.
Did you mean it, while saying "I care for you"?
Did you say it? .... "I love you"..."I can not stand without you" ?
Did you say it?

"Ardently decorated compassion will drain the evil misbehave. Belief, will torn apart this time, what has been built above one's deep agony and pain.
Roads will divide undivine.
Ways out narrowing the ways themselves will float in sorrow.

Without belief, no one shall conquer relief...

Ashes to be buried will be the last surviving tears of un-rewindable time and regrets.
What has been done shall not be corrected or eased.
The heavy burden will embrace carelessly, reluctant and relentlessly.
One's failure shall be belonged by the same thee.
The flame keeping the hatred alive shall diminish the pride and put more sorrow.
The taste of loss shall captivate hearts deeply.
The misery shall paint the sinful lips, the dry windows that torn lives apart.
Unbearable smoke shall engrave to unconscious souls.
Thee shall not find peace neither here, nor in the other side."

I say your name, at fourty what times
Counting your every hair like stars.
Above I, float through a dream, loosening a belt, relief arise.
Down to you, I land, I stand, I stare... you make me cry.
For so long, whole time I've been torn,
piece by piece, I break into your eyes.
Keep pushing me away until no sparkle's glitter again,
I...inhale.
You keep me around, near to your oldest toy.
Or anyone else could have known,
Why only misery stick around, for that long.
What should have pull us near, tastes just like fear.
For once,
......... let me exhale...

Surprise!
felt the same,
chickened out,
run away.
Oh my old sweet temptations, how rapidly turned into anxious actions.
Seriously?
How old am I?
How far I've gone by standing still all that time?
Seriously!
Did anyone declare it?
My left eye, right in the mirror..hurts..
My hair, no cutting edge design, anyone can tell,
Clumsy, well enough to disappear
I can hardly breath...
Who knows what happened when I'm removed?
Remember how was it, like a bright and shiny day or very desperate?
Who helps to remember?
Who knows what happens when I'm without myself?
If all the trouble'd flew away,
I'd promise to stay.
I'd save the day..
Where everything's radiant despite the odds
Where I'd love and beloved in return.

Where I was happy simply, with my Japanese melodies,
no heartache, no wonders through undetermined miseries..
Really did I try to avoid what was so obvious to come?
Why choose dark side, beyond bad, to be able to rise?
How did I not realize that everything'd have been stuck into mud?
How stupid I was to believe, there's always a way to live through against the odds..
Now every other thing seems so hard.
Now I can not catch up.
My melodies are lost, I adapted miseries instead, darkness destined to not to move out.
How easy it seemed before, anything was possible to move on.
And now here, time stopped.
Healing is delayed, disdain ships floating on the space.
I stopped.
I deny to feed the seeds of that so familiar hopes.
Here I am, being no one, at all...

Playing a cruel game, assuming hurting peaks at some point.
That small joint,
we were, was all so wrong, so meaningless.
Killed all the beauty bloomed.
Pretty things being sad, heavy rain dried out the flame.
A counter clock written over our foreheads and still we don't care.
Bad...
Everything is naturally bad.

Waking up, setting all the bridges to fire.
Disconnect from cruel judgments.
Even loneliness is better than standing for lies.
Dignity can only be held if your hands,
do not wash out the blood of others lives...

Exp... X Rea...

2009-12-24T13:55:00.005+02:00

.....

.....

You like the Smiths?

2009-12-22T14:13:00.004+02:00

.... # Driving in your car# # Oh, please don't drop me home #
- Smiths?
-Hi.
-I love the Smiths.
-Sorry?
-I said I love the Smiths. You have- You have good taste in music.
-You like the Smiths?
- Yeah. -# To die by your side is such a heavenly way to die # I love 'em.
-Holy shit! ...

billie söyler bir blues...

2009-12-21T17:59:00.005+02:00

Geçen akşam, bodur bir ağacın yılbaşı süsüne takıldım... sakarlık mı, şanssızlık mı, dalgınlık mı yoksa... yeniyılyeniyılyeniyıl loves me back?

nefes alıp verirken sırasıyla yukarı aşağı kalkar-iner yıldızlara takılıyor aklım. gömlek.

- Yazmanın altında kanatların var.
-...Kanatlarım var.

The Imaginarium of Doctor Parnassus

2009-12-03T11:58:00.014+02:00

Heyecanla ve merakla bekliyoruz ...

Özellikle....

tom waits...

In the mood for love

2009-10-23T16:23:00.004+03:00

Daha iyi yazılmış, yönetilmiş ve bestelenmiş bir kompozisyon var mı?

clippings oh so pink!

2009-08-14T12:37:00.012+03:00

Enlightenment starts finally, sanki?
.. welcome to the dark side...
What a nice environment surrounded by maturely high ego and soul-crushing playgrounds!

Sırlarını duvarda ufacık bir deliğe fısıldamak...
Ve gömmek peşi sıra can acılarını...
Ardı arkası kesilmeyen tok bir ağlama sesi,
sessiz bir iniltiyle uzaklaşarak kendi hayatından;
temizlenmiş gibi görünen,
yol yordam bilmeyen ürkek adımların peşinde,
sırasıyla şaşkın, öfkeli, umursamaz ve sakin pençelerde yol almak
Ve sunmak hayata arda kalanı.
Sorgusuz kabulu mahkum olmak gibi kabullenmeye.
Öfkeli başkaldırışlar, nedensiz bir hızda balon gibi sönüp gitmekte...
O ise, bir saçak altında yağmurdan gizlendiğini sanıyor.
Ne bekliyorsa, heyecandan sabit bedeni kıpırdıyor.
Adımları durağan, içinde koşturan atlar, kanatları yırtılan kuşlar...
Her sekmede kendine gelen ağırbaşlı bir tavır altında hayallere kapanan gözler,
Bilinçsiz el yordamları, istemsiz sendelemeler...
Beklenti mutsuzluk ve hayalkırıklığı yaratır derler...

How fancy a life can get?
Even within loving and all those hatred, fulfilling the cells of being...
The very same reasons keep people apart...
Life itself can be very destructive, sometimes like a pagan touch, actions pregnant to reactions...can effect third parties with strings attached...
No matter how ignorant you may stay, it does not turn into an unknown & uneffective fact that stays out of the scene,
like a character in a book whom may diminish the very second the book has been read, or some bad news on TV destined to be forgetten within the TV's turned off.
Life itself is a killing, as much as it's healing.
You may choose not to think, not to see, not to care, but still it won't magically disappear.
Not everything has an ability to get erased all of a sudden upon wishing on a star. Yet not everything's happening in the same way.

Hesitations are no less visible than long lasting pauses.
A woman with such grace, elegant gestures and a perfect face...
Swirling around
She's out for a short stroll
No men could miss her smooth flow
Once she passes through a door, a strongluy magical perfume's been left behind her glow...
No one can underestimate her beautifully decorated call...

Yet to come...

Kuşatmalar ... hepsi bir anda bir korkuyla geçebilir.
Soğuk bir geceyi ısıtabilir.
Aslında aklımda başka şeyler geçiyor.
Bitmeyen cümlelerin noktalara varışı gibi bir rahatlama esiyor.
Saatler süren koşuşturmaların sona erişi gibi, kalp ritimleri yavaşlıyor.
Terler soğuyor.
Hava daha çabuk kararıyor.
Kulağının arkasından burnuna süzülen bir kokuyla herşey duruluyor.
Bazen herşey birden bire oluyor...
Hayat imrenek geçmiyor.
Aksine yavaşlayıp bir işkenceye dönüşebiliyor.
Yapabiliyor...
Bedenin sana ihanet edebiliyor,
nefesin yarı yolda bırakabiliyor...
Aklın bazen bekleneni veremeyebiliyor
Kalbin bir türlü iyileşemeyebiliyor...
Rastlantısal gelişiyor hisler, bazen dizginleri kopabiliyor.
Yakalamaya yakın, ama bir adım ardına düşen çabalamalar...
Pişmanlık ertesi pes eden eller, dudaklar...
Kısırdöngülerden herkes haberdar.
Peki döngüleri kısırlaştıranlar?
Şu an;
en güzel yaştayız diyorlar.
Her yaş güzel olmalı diye söylüyor olmalılar.
Eksik mahalli yerleşimler değişiyor.
Mekanlar "tebdili" olmaya hep muhtaç.
Yer değiştirmek herşeyi değiştirebiliyor mu?
Her adım ufak bir şans oyunu gibi.
Duraksamalarsa, bir önceki adımın, kaybedilen bir kumarın dinlenişi.
Hayatın yol ayrımları, ayrı hayatların birbirine direnişi.
Kavuşmalarsa direnişlerin zaferi gibi.
Büyük kelimeler var, bir de onlrın gölgesinde yatan ufak ayrıntılar.
Kararsızlığın perçinlediği zayıf sıfatlar ve gitgide yitirilen anlamlı cümleler var.
Dönüp bakıyorsun ve etkileyici olanların kaybolduğunu görüyorsun.
Zorlanıyorsun.
Sadece kabullenmekte değil inanmakta ve algılamakta yetersiz kalıyorsun.
Bazen biliyorsun.
Hiçbirşey geri gitmiyor ve ilerlemek her zaman ileri gitmek olmuyor...

Evcimen bir insan değilim.
Hala bir öncekinin, bir sonrakini yıkabildiğine inanıyorum.
Butik binaların, dar sokaklara eğilmesine hayranım.
Botanikten anlamam ama bir sürü salkımın rengarenk el bombaları gibi caddelerin üzerine düşmesini seviyorum.
Köpüklü bira caizdir deyip, biramı köpüksüz almaya gayret ediyorum.
İtinayla yıkılan genellemelerin zeki karşıt önermelerine hastayım.
Karşıyı seviyorum ama uzaktan...
Özel anların ifşa edilmesine karşıyım ve çok özelim.
Hatırlatan ve unutturmayan insanlara,olaylara alışığım, yine de ben sadece kiracıyım.
Korsan konuşmalara ganimet gözüyle bakmayı bıraktığımdan beri daha insancılım.
Hep merhametli oldum, artık daha karmaşığım.
Yeni bir ayakkabı kadar parlak, bit pazarından çıkma bir varak ayna kadar solgun yüzüm...
Hem yarını merak ediyorum, hem dünün bitişine küskünüm.
Biliyorum kimse olamıyor hem burada, hem orada.
Bilsem bile yine de bölünüyorum.
Bir sürüsünü aynı anda, hem de hemen istiyorum.
Maymun iştahının memnuniyetsizliğin aynadaki aksiyim.
Ama hala çok mütevazı, bir yandan çok şükredebilen birisiyim.
Bir orada, bir burada olamıyorum ama bazen aynı anda bir sürü kişiyim.

A way of handling circles of reality is a leading path to circulating deals of relationships.
Everybody loses it at some point.
Why try to avoid.
If sanity depends and there's a shadow at everyone's back,
why try to deny the fundamentals of physics.
Rest is a lack, enough is mediocre to play.
Do swallow fear.
Enjoy the leaves of terrifying trees.
Gigantic things always do disappear without notifying their leavings.
Let's do it and get over with it.

Yırtık bir sayfanın uhusu gibi yapıştırıcı, yatıştırıcı...
Sendeleyince kolundan tutan bir yabancı gibi iyileştirici, şaşırtıcı...
Henüz süresi dolmuş bir kutu çikolata gibi,
kararsız adımların başlangıcı...
Bir ileri, bir geri yerinde sayamayan bir çocuk gibi dengesiz ve kafa karıştırıcı...
Öyle güzel yükseliyor ki sesi, daveti epey kışkırtıcı...
Ama ya yine korku, ya yine boğaza düğümlenen o burgu
ama yine de herşey bugün var yarın yok gibi heyecanlı ve yorucu.
Hiç böyle güzel yoruldun mu?
Hiç bir an öylece durdun mu?
Aniden yaralanıp aniden dünyadan koptun mu?
Ya hiç kendinden korktun mu?
Sessiz çığlıkların sonunda bir an sesinin çıkması gibi.
Ağlamaktan yorulsanda gözünün yaşlanması gibi.
Bazen bir damlanın denizlere bedel olması kadar korkunç ve yıkıcı...
Yalanlara "aslı gibidir" damgası basılı.
Savaşların barış için olması kadar yanıltıcı!
Bencil ikna teşebbüslerine kendini zorla inandırışın,
Canını yakanları anlamlandırışın,
Benliğini yitirip "o & onlar" olma yolunda depar atışın...
Kendini bıraktığın yerde bulamayınca endişeyle yalvarışın...
Yalnızlığın sürüyle, yolunu adımlayarak hızla uzaklaşan iki taban gibi.
İki birbirinden uzak yalan gibi.
Biri dururken diğeri asfaltı bileyleyen iki tekerlek kadar imkansız ve inadına seri.
İkilemlerin kamçılayıcı karar mekanizmaları imal ettiği zamandan kopuk,
zamanın iyileştiren duvarlar ördüğü yerden uzakta,
küçük bir tentenin altında,
tedirgin gözlerle yardıma muhtaç ve bilinçsiz hareketlerle,
yalnızlığın kucağında oturuyorsun.
Aslında biliyorsun.
İteklenmediğini buraya, yalnızca kafan karışıkken, en kolay yoldan sürüklendiğine inanıyorsun.
Seçimlerin bedellerini oynuyorsun,
ve bedeller oluyorsun.
Yırtık sayfaları yapıştırmaya çalışmak gibi bazen hayat.
Korkuyla uyandığın kabuslara alışmak gibi.
Bazen saçak altında yağmurdan saklanmak,
bazen sırılsıklam olmaya adanmak gibi.
Aslında hepsini biliyorsun.

Same spot, different outcome.Better this time. Better was worse then, it was hilarious less or more.I'd rather be intimated by a reasonable scene cut out. Flipped, cursed, enjoyable to watch.
I'm many things, trees and leaves, harsh arguments and nice melodies.
I'm beyond things, resistant over semi-dynamic disdain relationships.
I'm half my writings, half other things.
Overrated aspects of intimacies and underestimated circulation of endings.
I hate to start sentences with rather regrets of meanings.
Hurtful meanings over our lazy feelings.
I'm colourful cannonballs and black&white rainbows.
The contrast between seldom solitude and crowded joy.
Unexplainable cramps over some friday night booze and inevitable hand gestures within infatuation overdose.
I'm the unknown in a long lasting equation on the row.
To be certain enough, I divide my divine believes into four.
Believing the third, and keeping the rest o hold.
Could you cut me a loose, somehow?
I drive my way thru the doors.
Cruosity holds on.
I'm the rhymes with every tone.
I keep calling even if no one responds.
Ever give up, ever let go...
I just stay still, very personal, over every commentary expose.
Admiring the ignored chaos of people staying at dispose.
How not foresee criminal thoughts?
How not care cruel approach?
I flow...
I hear every tempting voice...
I stay and watch unbreakable bounds.
Mediocre flirts, expected calls, painfull stares and unpredictable falls.
I'm reminded everytime, just how I torn,
with the best intentions in the world.
I'm all so heartless and full of love,
right in the head and full of wrongs.
I do good and bad both.
I'm warming and winter cold.
Do you see me granted or;
Do you see me really inside within saving your last words?

stellar sky...

2009-07-29T22:07:00.004+03:00

Open mouth
Speaks his mind
No unnecessary signals
No signs to discover
Plain...
Calls what he says
Thoughtful
Cold as ice
Warm like a blanket
When it's time...
He gathers all love,
Open up his wings
..and fly
He won't let any uncertainity to cover up my mind
So honest even it hurts my heart
How come?
Couldn't help to notice but,
We are destined to crush.
As written all over the walls, all around the world,
"life sucks and then you die" ...
He's neat
very comforting...
makes me wanna be a better one.
I'm dull
I'm numb
One arm broken, an eye missing...
I've been always told,
it's devastating when you're torn apart
He sees pieces of me
He collects my parts
Whole is not enough
He's self controlled
He knows I'm not one of those stepping stones
I raised my arms,
He knows what I want...
As known by everyone;
The more we ignore, the closer we got.
Stares spread,
All around the hall..
He may not know,
This is an engrave to my soul..
He's fine
Smiling all the time
My cheek hurts
Even it's hard to follow up his line
I know.
How?
I don't know.
Could it be any other
Could I have been anywhere else but here?
He's sweet
Chocolate flowing over my wrist
Unaware of how scary this is
He's a stellar with cosmic instincts
I'm down
I'm all tomorrow parties missing clown
He sees me... inside.
He feels my sad miserable parts,
Though he heals my scars..
He dances me over the night,
Seductive electricity in between eyes,
United under the stars,
Love is our playground...

!

2009-07-29T16:16:00.004+03:00

how stupid I was, how fool,
while building up my truths...

Now,like.. such an unknown composer to an anonymous tune,
I neither can bury nor plug out this overture!

over everything....

2009-07-17T11:31:00.007+03:00

So this is it.
Now.
Conspiracy of our own doomed fight,
A little wink over love,
Putting spells over life...
Now.
We have cursed our own hearts.
Flashes above the moonlight,
All stars are possessing random nights...
A walk by the twilight,
A long pause over the dead flies,
Putting aside the fences one by one,
is like building an artificial history behind.
Relentless shouts behind the neck of the street
Just like crucifying the little girl over misreads
False alarms, while she's dancing with sparkles in her eyes,
twirling round the hall, by little misleaded steps.

A high journey after stepping aside of a long grief
Within the manner of speaking, feeling at ease...
Rest in seagulls, stuffed hearts, permissions to breakdowns..
Ramble at once, all of sudden sweats got cold dry.
Fool mind, how come had a belief in unexplainable loves?
All the time, all this catch & release?
Even an end, with a proper tease,
would bloom new daisies,
over to-be-forgotten miseries...
If only a step further to reality,
would be a real convenience dream.
Pacing back & forth between semi-dynamic world of relationships..
I'm very down to earth, yet a very vulnerable instrument for so many.
Still not completed, as if blanks to be filled are missing.
Genuinely just got started, as if expectation clears the history.
"Brand new starts" are the next generations wish-list
I'm staying at your disposal, in case you all may need me!
Whether you are an old hawk or just a wanna-be
I'm wasting overtime & stealing the possibility
You all are very fucking welcome to ruin my very own feelings!
Exposure your little cracks and I'll devastate my mind
I'll explode my heart out, to ease your lazy outcomes
Surely you're very fucking welcome to turn my world upside down!
Yet to make a better please upon your lives,
keep up counting on me, like a healing divine,
while I'll be really happy to inform you, that your
shortcomings & insecurities are no longer my issue,
I'm no longer at your pathetic funny little side!

what an ironically true way...
what Drum tobacco puts on ,of Voltaire : "The passions are winds that fill the ship's sails; although they sometimes cause its destruction, it could not proceed without them"

to be frank, unexpected is always a surprise!

A____LoveLikeLake

2009-07-14T15:27:00.003+03:00

Like a Love intersecting
Dividing into, but not shrinking
Just getting wider in different forms
Dividing into bigger portions as time flows

As looking into you,
_______ A life in shadows...
As you hold my hand,
_______ I'm above the weirdest clouds...

Some kind of dream, where I am awake,
A stare'd kill all my dare
My darkness spread,
As colours of your eyes change...

bu artı

2009-07-01T12:29:00.003+03:00

Koskoca bir yaz ertesi, terleyen bir balkonda,
sarmaşıkları henüz kurumamışken asmaların,
ve eylül hala yaz güneşiyle flört ederken,
biten mevsimin son meyveleri, avucumdan,
ıslak toprağa karışıyor.
Sabırsız dalgalanışı bekleyişlerin,
sınırsız sabıra kavuşuyor.
Gecelerin sabaha dayanışı,
günlerin gecelere yalvarışı...
Herşey baktığında var oluyor.
Umursamazsan yok olup gidiyor.
Farkına bile varamadan dönüyor dünyanın nevri.
"Sonunda buldum" dediğin başlangıçlar başka mevsimlere anı oluyor.
Aslında seviyorsun güneşin ışığını, belki yalnızca aşıkken,
Yalnızlığın karanlığa yakıştırılmış olmasından güzel geliyor yıldızlar tercihen,
Aslında bütün aşk şarkıları gecelere güneşler doğuruyor,
Ayrılıklar ışıkları söndürürken.
Çünkü o zaman gökyüzü gerçekten mavi,
rüyaların en olmazı gerçek,
ve nefaset...
içerilere yerleşmiş oluyor.
İstisnalar bazen kaideyi bozuyor.

bu eksi

2009-07-01T12:25:00.002+03:00

Histerik öfke patlamaları
Hisseli harikalar kumpanyası
Bunlara rağmen her tabela, U dönüşe mani
Pişmanlığın sırtında üç kalorifer peteği
Keskin bir noktaya hizalanmış gözbebeği
Yaşları titrerken bir güz yaprağı gibi
Kalbin sonlanan devri aklı pişman etti
Hezeyanlara gebe davranışları
Hayal kurma oyunları
Bunlara rağmen her teselli, can yakmaya kafi
Sersemliğin belinde senelerin ceremesi
Sararmış havada tıkanmış nefesi
Gecelerin sesi bitmez bir çile gibi
Aklın hoyrat seyri kalbi perişan etti

gidiniz evet lütfen

2009-06-28T15:08:00.005+03:00

Les étoiles les étoiles les étoiles
Dites-moi étoile, pourquoi je vous regarde?
Les étoiles les étoiles les étoiles
Dites-moi, étoile qui vous regardera?

Les étoiles les étoiles
Si seulement je savais
Dites moi étoile de qui obtenez-vous la lumière
Les étoiles les étoiles
Vous qui êtes belle dans les cieux
Dites-moi étoile, qui vous donnera l’amour?

bir kaç küçük yıldız kırptım
aşkın origamisi olmaz ya yırttım attım
isimlerini mukavva kağıtlarına kazıdığım herkese
diyorum ki artik "hoscakalin"
bir kaç nefis imla hatasının muhteşem çıkarımlarıyım
abartılmış sıfatların ironik sonuçlarına hayranım
biliyordunuz hepiniz, aslında bir hiçlik icinde varız
şimdi bu var olmanın şiddetli arzuları ne diye, sormak lazım
bir kendinize geliniz
sonra gidiniz
içerlek hissayatlarıma içerleyenlerdenseniz,
hala merak edenlerdenseniz,
biliniz
ben karşının taksisiyim,
sizinle pek işim olmaz demeliyim
...
nefissiniz
karga burga -cık yaşantılarınızla, minicik anlam kaymalarınızla,
kocaman dağların alay edilesi tepelerisiniz
tepeleme dolu bir hayattasınız ama pek boşalmış iciniz
ucunda ziller çalan entarileriniz
ve siz
bir kendinize geliniz
sonra gidiniz
selametle uğurlanmayışınızı bile takdir ediniz
zira bunu bile bulamayanların varlığını bilirsiniz
zamanında başınıza da gelmiştir, yazık etmeyiniz
kalmak işinize yaramaz siz en iyisi tez elden
gidiniz...

ahh ama...

2009-06-26T17:26:00.005+03:00

Beni dışarda tutsun herkes
Ben bu hayatlarda dış kapının dış mandalıyım
Azalan sosyal mesafeler yanıltmasın kimseyi
Ben bu olan biten herşeyin dışındayım

Aklımın kaldığı bir yerlerde,
Kürek kürek toprak atıp üzerine
kapatsak...
Yok saymasak, unutmasak da, öldürsek temiz temiz herşeyi.
Sonra hatıra defterlerinde önce biraz yas, sonra biraz ağırlık, biraz hüzün ve biraz sonrası "havada buluttun, ben seni unuttum" olsa...

Nefaset yatıya kalsa...

ahh ama...

parçalar

2009-06-24T10:39:00.002+03:00

Pişmanlık mı bu etini kemirir gibi canını yakan
Kararsızlık mı gözlerinde buğulanan duman
İstikrarsız aşklar ne halt ediyor teninde
Yoksa yıkılmaz mı sandın sırlardan ördüğün duvar
Şimdi oturduğun yerde her resme tek tek dokunuyorsun
Gözündeki ferin yıllarla silinişini hesaplıyorsun
"Eski" yi biriktirip "yeni" den çalıyorsun
Beyaz bulutlara kara şimşekler çağırıyorsun
Geç oldu artık...
Bütün hesaplamalara,
meydan okumalara,
nedensiz kayboluşlara,
ufak kırıntıları kovaladığın zamanlara,
tutam tutam kahkahalara,
iç burkulmalarına ellerinle dokunabildiğin,
mutluluğun ellerinden tutabildiğin
yalanların pembe, ayrılıkların kısa olduğu hayatlara...
artık geç oldu...
O güzel ruhun,
ne uyumaya, ne yaşamaya yanaşır oldu.
Ne unutmak kolay ne de yenilenmek
Yetinmek hayalleri baltalayan bir meziyet
Hani o yarınları kamçılayan "sevmek", "özlemek"?
Hadi , artık bir sonrakini öldüren bir öncekileri silmek gerek.

sade ce

2009-06-19T10:17:00.002+03:00

Öyle büyük aşklar ki, imrenmeden izlemek ne mümkün,
Her kelime öyle değerli ki, göz seyirmeden bekleniyor sükun,
Gururun örseleyici aktiyle; birbirine kitlenmiş gözler,
Öyle ateşle parıldıyor ki , gergin bir ip havada aşk,küskün...
Dokunsa tenler, çağlayan bir yangın sönecek, aşikar
Titrek eller ki, uzandıkça kendi sonunu hazırlar
Rehavete mahal vermeyen tutkuyla yanmış gözler
Öyle korkuyor ki sereserpe olmaktan, saklayabilir şehvetini sonsuza kadar...
Yalan bir zindana hapsolmuş bir kuş gibi yürek,
Parmaklıkları inatçı bir nefretle örerek
Ayrı düşmeyi göze kalmış sözde kahpe felek
Ağları örüldükçe büyüyen, kördüğüm bir felaket
Öyle fevri kaçışlar ki, kaybı sanki ölüm gibi
Yeniden nefes almak başkalarının eğirdiği bir pamuk ipliği
Dokunsalar ağlayacak halleri,
Suskun diline, heceler dizer gibi
Sakin bir havada fırtına bekler deli yürek
Vuslatın ihtimaline, aşkını nefretle bileyerek
Sonbahar topraklarını yerinden oynatmak ister
Kavuşmaya yolsa ayrı düşmek, çaresizliğin ilacıdır beklemek
Dört duvarı çizer aklına,nerede olsa o aşkın hapsinde gezer
Habersiz yıllar ardında, önünde daha çok perişan geceler
Alnına düşen saçları yeni yalnızlıklar yazar da vazgeçmez
Koynunda sevdiğinin resmi, her şafakta yeni bir umut besler
Baharın kokusu sevgisini tazeler
Bayram sabahları gibi hisseder
Kalbinin kepenkleri açıldığında
Ne öleni, ne kalanı dert eder
Bazen susar solmuş çiçekler gibi
Sonra güz yaprakları gibi çatırdar sesi
Bildiğinden, seslendiğinin mesafesini
Yine susar, tıkanır nefesi
Dörtlüklerin en narin cümlelerinde,
En bahtsız kelimelerle,
Sevdiğini çağırır gecelerine,
Bir ince faslı misafir eder yüreğine
Sorgusuz güzeldir aşkı
Ne medet umar yabancı gözlerden, ne de beyaz rüyalara bağlıdır bahtı
Sadece sevmeyi sevmiştir,
Bu yüzden adı gelin değildir, sadece sevdalı

iki yarım elma

2009-06-18T10:32:00.003+03:00

Sen, ben;
Satırlar arası boşluklarız.
Yalnız'ca dolaşan yapraklarla,mevsimden mevsime,
Yalnızca çağırıldığında dokunan gizli öznelere,
Bazen birbirini kovalayan noktalar, bazen sonu gelmeyen paragraflarız.
Sürekli başa sarılan bir şarkı, akılda kalan tek bir söz, içten içe tekrarlanan pişmanlıklarız.
Gözün unuttuğu yatakların, vicdansız günahlarıyız.
Sadece güneş yükseldiğinde kabuğuna çekilen, karanlık sevdalarla beslenen, olur olmadık sevişen, sürekli üzülen, mutluluk kapıdan döndükçe yüzü dökülen mısralarız.
Uzun yazıların üstü karalanmış hatalarıyız.
Sevimsizce sıkılan, göğün sararmış renklerine,
Sevgisizce çağırıldığında aşık olan imkansız kişilere,
Bazen birbirini yaralayan soru işaretleri, bazen birbirimizin yara bantlarıyız.
Sen, ben;
Sayfalar dolusu yazılarız.
Birbirimizin tozlu raflarında okumayı beceremediğimiz uzun romanlarız.
Meraksız yetinen, uzun soruların, tek kelimelik cevaplarıyla,
Dalga dala yayılan yangınlardansa, mum ışığında ısınmaya çalışan inatçı savaşçılarız.
Sessizce ayrılan trenlerde, günden güne,
Uzadıkça yakınlaşan mesafelerle,
Bazen sevda kollarında korkak aşıklar, bazen birbirinden kaçan iki yabancıyız.
Sen, ben;
Başka kitapların, başka ayraçlarıyız.
Unutmak için uykuya yatan, uykusuz gecelerin konuklarıyız.
Farketmeden sevdalı, farketmeden ayrıyız.
Yalnız'ca dolaşan, içimizi burkan şiirlerde,
Yalnızca çaresizken sığınan yüklemlere,
Bazen ölüm gibi acı, bazen birbirimizin kalplerine kiracıyız.
Ve..sen,ben;
Olmaz bir düşün, olmaz kahramanlarıyız.
Çocuk kulaklara masallar gibi yadigarız.
Sevmeyi becerememiş, sevilmeyi hazmedememiş, yitik zamanlarız.
İnancın önünde durmuş, yoksun bir haritayız.
Çıkmaz sokaklarda yolunu arayan, yordamı kendi içinde saklı, küçük bir saatin birbirini kovalayan akrebi ve yelkovanıyız.
Sen ve ben;
Yazılmış bütün sevda sözlerinde birbirine uzanmaya çalışan kayıp satırlarız.
Akşamüstü sofralarının meyhane şarkılarıyız.
Hecelenen acıların alt başlıklarıyız.
Duvarlarda adımız,
bazen solgun tenlerimize şifa niyetine, başkalarının kollarındayız.
Her gün başka bir komşu kentin iç savaşıyız.
Sen, ben;
Kalpler arası boşluklarız.
Yıllarla arınan kalabalık eşiklerde, huzurdan öte,
Yıllarca beklemiş geç hikayelerde,
Bazen birbirimizin intiharı, bazen birbirimizin ilacıyız.
Durmadan dönen bir kaygı, yaşama işleyen tek bir söz, yaşamak isteyen ölü aşklarız.
Bir pervaz dolusu çiçeğin sokağa başkaldırışı gibi,
Kendi hayatlarımızla, birbirimize aykırıyız.
Bitmeyen sevda türkülerinin gözlere doldurduğu yaşız.
Yağmurdan sona göğe çizilenn ilk gökkuşağıyız.
Bazen yüzü avuçlarında, uçan balon isteyen bir çocuk,
Bazen yüzü iki avucunda, kaçan sevdalarını bekleyen bir adam,
Bazen gözü avluda, içi titreyen bir kadın
Sen ve ben;
"Bir" olamadan,
olmuşlara çağlayıp, olamayanlardan medet ummadan,
gönlümüzce hata yapıp, yanılamadan,
Sen ve Ben;
"Biz" olamadan,
Yarım kalmış iki ayrı elmayız.

.....

Elimde mürekkep izi, burnumda mürekkep balığı kokusu,
Ege sahillerindeyken, kulağımda karadenizin uğultusu,
Özlem dolu her fotoğraf, içine hasret hapsedilmiş her kutu,
Yalnızlığa alışmaya çabalarken, yine seni sevme korkusu....

Ve ben;
Uzun bir satırda, yalnız başıma,
ölüyor gibiyim...
Ve sen;
Hangi deniz kenarında, upuzun bir kumsalda,
kiminlesin?

Ve sen,ben;
Birbirimizden uzak, başka denizlere karşı,
Hangi aşklardan sağsalim çıktıkta kaçıncı yalnızlıkta durduk birbirimizden ayrı?

Yine sen, yine ben;
Atlatmak ne mümkün şimdi bu aşkı,
Sevmemek, özlememek nasıl olur ardımızdaki hayatı...
Sayfalarca hatıralarız, sayfalarca hatırladığımız,
Sayfalarca yazsam da
Ne mürekkebi tükenecek biten aşkımızın,
Ne de çekirdekleri çürüyecek yarım elmalarımızın...

temmuzun eskisi

2009-06-16T16:02:00.008+03:00

Sepetlerin üstü tellerle örtülmüş, esintiden savruluyorlar.
Tek tük çimenler kıpırdanıyor...
Uçuşsalar ya...
İçlerinde pek bir gizem aramaya gerek olmayan yerlerin kendilerine ait hâlihazır gizemleri vardır ya,
tarlaların milyonlarca yeşil tonları ve makbul devinimleri, mesafece kısa olan kelebeklerin ve ufak böceklerin çember-turları aynen böyle..
Burası ara’larca saklanmış, rotası bilinmeyen, keşfi belki asla vuku bulamayacak küçük bir ekran...
Hayal kurma oyunlarının bugünkü penceresi dere boyu kuş ve su sesi, dere yanı sessiz gelinciklerle papatyaların yüzlerini dökmeleri…
Adım attıkça yok olan bir toprak, yerine yenisini yerleştirmeden...
Her hayal gibi bunun da bir sonu var.
Artık güzelliklerin bitişine alışmış olmalıyız çoktan.
Yinede yaratmakta fayda var.
Tepeden dereye doğru eğimli yürüyüşlerin sonu yine bir tepenin ucunda bitiyor.
Gitgide tepe-önü uçurumun yerden-yüksekliği artıyor.
Bir şeyler eklemek gerek.
Yeşertmek gerek.
Telefon sesi…
Daraltıyor ekranımı.
Evin boyası solmuş, kırık tahta çitlerinden panoraması ancak sağa yatık 150 derece.
Görüntünün diğer ucu yok, çitlerin sonu yok.
Bir açabilsem daireyi 360, merkezinde ben…
Kollarımı açıp koştuğum o çiftlikteki gibi...
Kare kare yerleşmiş ayrık resimleri birleştirebilsem bile aynı güzellikte olmuyor.
Kendime koca bir tatil köyü inşa etmiyorum…
Basit ve sade olandaki zarafetle hiçbir şeyin savaşabileceğini düşünmüyorum.
Zarafetin çok zor ulaşılan bir mevhum olduğunu biliyorum.
Zor elde edilendeki değerin hiçbir şeyle karşılaştırılamayacağını zamanla bende öğrendim.
Büyürken öğrendiğim birçok şeyden hoşlanmıyorum.
Aklıma yer etmiş iki sahne var, çizebilsem keşke.
O zaman ne tamamlamaya uğraşırdım o imgeyi, ne de anlatmaya.
Sınırlarını zorluyorum her düşündüğümde, ne duysal ne görsel asla gerçek olamayacak nesnelerle.
Oysa o, zaman geçtikçe ve ben ihmal ettikçe daralıyor genişleyeceğine.
Tekrar bulabilsem orayı, yine öyle mutlu olur muydum acaba…
Orası mıydı o mutluluk, yoksa o ana mı denk gelmişti…
Denemekle kaybedilecek tek şey mutsuzlukken sanırım doğru yoldayım.
Ama muhtaçlık arifesine dayandıkça bu aramalar, korkuyorum.
Bulamamaktan ayrı, bulupta hiçbir şey hissedememekten ayrı…
Kollarımı açıp tonlarca yeşil üstünde koştum.
Solumda kırık çitli küçük bir ev, sağımda; kenarları gelincik ve papatya dolu daracık bir dere.
Ortasında kaldım bunların.
Ne gerisi var ne ilerisi.
Ne de o hisleri anlatabilecek kelimelerim.
Ara ara tamamlıyorum dairemi kendi nesnelerimle, olamayacak şeylerle, mutlu olmayı hatırlatsın diye.
Gözlerimi kapatıp kafamı kaldırdığımda, ağaç yapraklarının güneşin çizgi çizgi ışıklarını süzüp yüzümü gölgelendirdiği anı unutmamak için...
Olduğum yerde attığım her turda duyduğum bütün uçan-böceklerin seslerini hatırlamam için.
Koşup koşup durduğumda, nefesimin her tıkanışında gülümsediğim için.
Orda kollarımı açtığımda, bütün dünyaya sarılmış gibi hissettiğim için.

** 09/ 07 / 08

mı?

2009-06-16T13:46:00.004+03:00

Bu yağmurla sönen flu evler
Gölgeler kalkar deniz kenarından
Bir sahil kasabası melodisiyle, yalnızlıklar şehri terkeder
İki adım ileri
hiç mi geri durmaz bu sevdalık halleri
iki adım daha ileri
yine de ardına düşersin düşlerindeki resmin
Yorgun güz rüzgarları teslim alır acıları
Kavruk sıcakların közlediği ruhları,
teker teker yıkar sonbahar yağmurları

Biz de artık arınsak mı?

Sarı,maviden çalar.
Yeşiller ton ton vazgeçer ağaçlardan
Önce sakinleşir kuşları,
sonra göç eder akşamüstü aydınlıkları
Telaşeler görünmez olur
Yüzler örtülür soğukla
Kararır rüzgarlar,
ayazlar yerleşir kuşların terkettiği yuvalarına
Sıcak kırıntılar savrulur cadde cadde,
sonuncusu da bir mazgaldan kenti terkettiğinde,
beyazlar örter sarı tezgahları
Ahali çekilir evine,
artık ne zordur kimine,
pervazından, çiçekler gibi seyretmek geçen zamanı
Denize düşen akşam güneşi artık sobalarda yanar,
yakar düşen yaşları

Biz de artık ağlasak mı?

self-portrait II

2009-06-11T09:40:00.003+03:00

Uykularım kaçıyor...Korku büyük marifet.
Biraz kurtulabilsem deniz feneri gibi yanıp sönen hayırsız vesveselerden.
Endam ne mühim; geçen, vapurdaki adam gibi, insanları içeri öyle içten devam etsem.
Kalabalığın içinde kayıp gibi görünürken kıvrakça farkedilsem.
İki bardağım var, biri yarım biri boş.
Kiraz çöpleri, çekirdekleri, yanında mayhoş...
bir ses.
Nasıl dolduruyorlarsa çevremi, öyle bağlıyorlar cümlelerimi.
Enfes bir köşem var, öyle ki saatler az geliyor.
Doymuyor nefsi insanın, zevk zerk oldumu bir kere...hep istiyor.
Bazen toplanıp gidesim geliyor, kaçayım diyorum kendimden.
Peşimde, bir sürü halinde, kaçamak yazılarım, gerçekler perişan.
Mumların biri sönüyor biri yanıyor, yenisi eskisinin yerine yakışmıyor.
Güya hiçbirşey bitmiyor da, herşeyin uzun kısa bir miladı oluyor.
Sonra ölüyor...
Sessizce yokoluyor.
Tuhaf bir döngüyle yokolanlar kimseyi ırgalamıyor.
Aslında hiçbirşey kökten değişmiyor.
Bu sebepten belki, değerler azalıyor.
Şeyler diğer şeyleri önemsemiyor.
Kimseler kimseleri gerçekten anlamıyor.
Bugün tepem atık...birşeyler bana efeleniyor.
Elimde çözemediğim bir metal kokusu,
örtülü aynalarla dolu,
uzun bir koridor...
daracık kapılar, kocaman kapı tokmakları...
büsbütün algım değişiyor.
Yine cümlelerim devriliyor...
Algıyı seçip ayıklamak, isimlendirip anlatmak ne zor.
En az gözün gördüğünü resmetmek kadar zor.
Yok kendine saklasan taşar haznelerin,
boyuna ıslanır mendillerin...
Yok saklamazsan karışır hislerin,
sorgu sual başucuna yerleşir.
Pencerelerde teller, sinek mi kovalar,seni mi oyalar bilmem.
Hapsolmuşsun gibi, üç duvarı dörde tamamlar.
Bakarsın da dokunamazsın gibi havaya, aya, düşlerini baltalar.
Dışardan gelen çatapat sesleri,
kavgaya tutuşmuş iki serseri,
çamların altında birbirine sokulmuş iki sevgili,
sürekli kendini tekrar eden sokak halleri,
ve şimdi;
ne yakın dururken onlara ne de uzak kalabiliyorken, camlarım seyiriyor.
Duvarlara yol veriyorlar...
Çığlık çığlığa sessiz kalmak gibi,
tıklım tıklım yalnız olmak gibi,
severken ayrılmak gibi,
yaşarken öldüğünü sanmak gibi...
İlerliyor muyuz, durup kendimizi seyredecek miyiz?
Yoksa anlamını yitirmiş her çöp gibi yere serilip bekleyecek miyiz?
Nadasta unutulmuş tarla gibi,
dalından toplanmadan düşmüş dutlar gibi,
güneşe sırtını dönmüş bir ayçiçeği gibi,
yitip gidecek miyiz?

self-portrait

2009-06-10T00:38:00.003+03:00

Bir kaç nefes ötede,kendine başkalarının gözünden bakmaya çalışırıken, yeni çocukluk hayalleri peşinde,
28'inde,
çekmeceler dolusu 25 seneyi yeniden yaşasa diye,
tuhaf duygularin çemberinde...
kendisi çemberin ortasında,
uzun bir direkte,
dirsekleri kaşınıyorsa da, eskittiği masaları suçlamıyor.
artık mavi rengi daha cok sevecek,
bir balerin gibi dansedecek,
tütüleriyle, yastık altı yedi yaş dişlerine periler bekleyecek,
daha çok gülümseyecek,
daha az direnecek mutlu sarı sabahlara,
kışı daha az özleyecek,
çünkü günlerini kara öğle-sonralarına benzetmeyecek,
sevmeyecek onu sevmeyeni,
onu sevenden de vazgecmeyecek,
çünkü hatalarını sevmeyi öğrenecek,
kendi seçtikleriyle mutlu olmayı öğrenecek,
yetinmeyi keşfedecek,
önce kendini, sonra çemberini sevecek...
..
nefesi daralıyor,
sayfalara attığı tarihlere inanmak öyle zor...
öyle zor ki yine içi kararıyor...
geleceği resmetmek zor,ama geçmisi değiştirmek imkansız.
hani derler imkansız diye birşey yok, zor elde edilenlerse hep daha değerli.
seçmek değil mühim, kabullenmek zor.
düşleri yarına kurmak varken, maziyle oynamak neden?
çabalayıp yıkılmaktan mı korkuyorsun?
korkunun başa geleceğe faydası yok...
deli deli olsan sana faydası yok...
ah bir dursan...
o düş-ünce zindanından dışarı bir çıksan...
artık nefes alsan!
kayıp gidenlere geçmiş olsa, sen de artık affolsan...

eski

2009-06-09T11:47:00.006+03:00

Boş bardakların ufuk çizgisine dizildiği kıyı masalardan birinde oturuyor yalnızlık. Karanlık çökerken dağların üstüne, nasıl söylesem bilmem ki, çok özlüyorum yarattığın farkları... Haziran; güneşi alnına papatya tacı gibi takmış yüz hatları sıcak rüzgarla gevşemiş solmadan, denizin üzerinde dalgalanıyor gülümsemesi...Gamzesini dolduruyor tuzlu su. Gecelerce duymamazlıktan mı geldi kuşları, ölürken teker teker, bırakırken o tatlı ses onu usul usul... Yol şarkıları, yol yazıları da tükendi artık. İçi boşalmış gibi konuşmaların. Oysa yansıtmak zor shobetleri yalın ve yalnız. Eskiden daha çok şimdi daha az değil konuşulanlar, sadece o zaman daha aç şimdi daha tok konuşanlar. Meseleleri saklamak bir özveri, sereserpe anlatmak bir zayıflık sanki... Derdini söylemeyenin derman bulamadığı o eski vakitler hatıra defterlerinde, küçük birer paragraf; satır başları hep "dostum" olan ve cümle sonlarında rakı kadehlerinden yuvarlanan üç noktalarla... Aralardaki boşluklar, ya içten kopan naralar, ya da sessiz geçen dakikalar... Konuşmadan halden anlayan bakışlar... Kara sehpaların üzeri toz toz yalnızlık. Pantolonların yamalı dizleri dayanmış o kara köşelere, hummalı bir tatışma süregidiyor. Bardaklar peşi sıra dönülecek kimsesiz evlere vuruluyor. Kalpler yalnız kalmış her güne ayrı dağlanıyor. Beraber gülünüyorsa, beraber ağlanıyor... Muhakkak var bir sonu her hayatın. Neden gömülsün içlere herşey , paylaşmak varken deniyor... Kaçanlarda var, bırakanlarda, pişmanlık duyanlarda var pişman edenlerde... Kimisi çok kalmış "kendinde" unutmuş kimdi neydi...Bazısı hatıralarla sarmış dört bir yanını... Asıl "sevgi" vardı, o nerede kaldı? Herkes bir an unutsa acısını, vazgeçip tutunmaktan, bırakır hayatı... Küçük umutları besleyen o büyük acıları, ne kimse unutabiliyor ne de sevebiliyor... Söyleniyorlarsa hep bu hayat merhalelerinden...görmüş geçirmişlikleri farklı olsa da beraber duruyorlar şafağa kadar, aynı yerde, aynı serde...ya gurbette, ya bir adım geride
**05/06/09

Üç

2009-05-28T10:44:00.005+03:00

Karanlık madenleri izin vermedi yalnızlığı yaşamasına. O kadar çabuk sönüyordu ki alevi, içi elvermiyordu yazdıklarının uzamasına. Oysa öyle sayfalar eskitiyordu ki yüreğinde, bir anlatsa... Hayat çekincelerinden, yabancı düşüncelerden, tanımadığı yargılardan, bilmediği utançlardan bir sıyrılabilse kelimeleri...halbuki tasları ne kadar dolu. Damla damla taşarken gözleri, dili içerilere kaçmasa...Bunca nedensiz endişeden boğuluyor, cümleleri aklında. Kızkaçıranlar atarken hayata, sadece yollarda sessizce ilerler gözüküyor. Bilmiyor mu?, biliyor. "Ne yapmalı" diye soran binlerce sessiz aklı görüyor. Kaçanların peşinden kaçamak bakışlar atıyor. Kendinden emin salınımlarla, kendine pek güvensiz bakışlarını saklıyor. Sanmıyor kimseyi kandırabildiğini. Tek sanrısı kendi sancıları. Kurtulmanın yollarını arıyor. Küçücük bir sahil kasabasına vurdu kendini iki hafta önce. Hissettiği o engin ve eşsiz huzurdan bir kuple bile getiremedi evine. Neyse ne, herşeyi orada bıraktı. Nasıl gittiyse öyle döndü. Halbuki bir ara avuçları terlerken mutluluktan, hissettiği huzuru kalıcı sanmıştı. En azından birazını yanına miras alsaydı. Döndüğündeki ömrü kelebek kadar olsaydı da yine de kalsaydı. Tanımlayamadığı binbir çeşit rengin damağında bıraktığı yumuşak tat gibi, azıcık kalsaydı. İçinde koşturan coşkuyu elleriyle tutsaydı. Şimdi kendini bu kadar yetersiz hissetmezdi. Altından kalkmaya çalıştığı yapay yüklerin ağırlığı hafiflerdi. Koskocaman yaprakların altında nasıl serinlikten mayıştığını, nasıl yok yere gevşediğini, nasıl yalnızlıktan o an keyif aldığını anımsardı. İki küllü ocakta pişen kahvenin kokusundan dem vurur, çağlayan kenarında ne güzel demlendiğini yapraklara anlatırdı. Kalkmazdı oturduğu yerden uzun süre, eğer bütün karmaşanın hüküm süreceğini bilseydi. Kolay gelmişti herşey bir anda. Ne çözülemeyecek sorun, ne sonu olmayan yollar, ne unutulamayan acılar vardı önünde. Yanıbaşı sessizlik, ardı boşluk, iki adım ötesi su sesiyle çağlayan şımarık bir gülümsemeydi. Bilse biteceğini bırakıp gelmezdi belki. Kulağına çalınan tedirgin hisleri öyle güzel harmanlardı ki içinde. Aklı kurnaz oyunlara hiç ermezdi ama belki ermesi de gereksizdi. Hep düşlediği yalın, yalansız ve zararsız zerreleri şimdi yüzüne sıçrıyordu hayatla. Koşmak gereksizdi. Yakalanacak tek şey kendisiydi. Kavuşmak iç benliğinin dinginliğiydi. Aşk kendinden ibaretti. Gözlerinin parlaması için üç litre alkole, tonlarca iyileştirici sohbete, inancı kısa süren tavsiyelere, birinin gözlerine bakıp kalbini ağzında hissetmesine, elektrik hatlarının işgüzarlığına, "aşk&gurur" temalı hikayelere, bilinmeze dökülen milyonlarca gözyaşı damlasına ihtiyacı yoktu. Olmadığını hep biliyordu. Biliyordu da bilmek kabullenmeyi var etmiyordu. Telkinler, ben-merkezci teskinler, düşen yanakları yok etmiyordu. Biliyordu da, bilmek neye yarıyor, onu bilmiyordu. Çözemediği düğümleri peşine salıncak olmuş ardından yol aldı, o nereye gittiyse kuyruğunu bırakmadı. Keşke demekten öyle yorulmuş gözleri, artık falların yalan vaatlerine kanıyor. Üç vakte kadar başına düşecek beyaz tüllere inanıyor. Diline pelesenk ettiği bir kaç cümle anneannesinden yadigar. Çünkü bir tek onları düşününce aşka gerçekten inanabiliyor. Ve buna ihtiyacı var. Kısacık peri masallarına, herşeye rağmen tutunmak istiyor. Kısacık hayatın götürüleri, getirilerine baskın çıkamasın diye kalbini yoruyor. Yoruyor da yormak neye yarıyor bilmiyor. Kışların soğuğuna sarılmak yerine, yüzüne parlayan güneşle gülümsemeyi bir türlü beceremiyor...

duble

2009-05-22T11:44:00.004+03:00

Fesleğen kokulu, kıyı dalgaları
İri taneler yüzüme çarpar...
Bilmediğim şehirlerin ara sokakları
Askıda zaman;
ve huzur dolu havada dolaşan rüzgar...
Ne yalnızlık, ne kalabalık,
katili olamaz sessiz anlarımın

kocaman ağzım, kulaklarımda dolu dolu
gülümsemeler akıyor çenemden,
ne melankolik havalar da mahvolmuşken, kim derdi böyle doğalar üstüme yürüyüp de beni benden alacaklar...
beni alıp tepelik çimenlere usulca bırakacaklar...

safranımız bol olsun

2009-05-07T12:35:00.010+03:00

"emine hanım konyak içmiş karyolada yatıyor"...
nasıl seviyorum nefis önermeleri, aklımda toparlak bir teyze, aristokrasiden pek uzak, samimiyetin dibinde, elde ufacık bardağı, doldurmaya üşenmiş, hep yarımın altında seviye...
"yazması oyalı, kundurası boyalı"...
başında bağlı yazması, oyalı; ama sökülmüş bir tarafı, alnından çenesine uzanıyor,sanki çiçekli bir ağaç dalı...
"uzunda geceler,dilim yari heceler"
uzun susuşlara ihanet, bazen mırıl mırıl söyleniyor, geç kalmış birilerinin hikayesini savuruyor havaya, dönüp dolaşıp yazmalı başına düşüyor kelimeler...

evleri yanıyor garip köylerin, öyle güzel salınıyor ki rüzgar havada...
ardı arkası kesilmeden yağmur yağsa yine yol düşmüyor çatılar altına,

Erimiş, karları dağların, duman sarmış çepeçevre,
iki kayık arasından dünya, hiç böyle dardan nefis renkleri bezememiştir havaya
Pırpır teknelerin uzaktan duyulan sesleri, kesik kesik yağmur çiseleri,
Uzun ve derin soluklara, nedensiz göz dalmalarına sebep bütün bu kareler
Özledikçe kapatıp gözleri, açıp kolları,kavuşturup parçaları,yinelensin düşlerde diye
iyi ki varmışlar,iyi ki kandırmamışlar, uzak sanıp yakında biten eşsiz rüyalar

Zamanın miğferleri, gözle görülen "emek"'in içte bıraktığı şefkat hissi...
Sızıyla dokunur çeliklerin elleri, meraklı gözlere;
Ardında bıraksan, yüzün eskimez, onlar eskidikçe güzelleşirler.
Onlar sanki tozlandıkça pembeleşirler...

Perde perde uçuşur keskin hatları evlerin,
Her gözünü diken onlara hayran,
Düşmüş yüzü dönenin ardına
Baka baka iki çatı arasından üste düşen mavi beyazlara
Derme çatma pervazlarına dikili erguvanlarla
Dağ çilekleri gömülü duvar kenarlarında
Asma katları kalkan altından geçen hayatlara
Pencereleri, cumbaları peşi sıra kovalar,karışırken hayran adımlara...

Alışıktır ninem benim, sever bu toprakların kokusunu...
Yakınsada kelimeleri iki göz dalma arası, aslında sever gözlerinin ufka doğru doluşunu
Bakışı yumuşak, başı yumuşak, 90 yılı devirmiş elleri titrek, cümleleri sanki 3 günlük bebek...
Anlatıyor ninem, eskiden sevdiği şimdi toprak altında,
eskiden olmayanlar şimdi yanı başında...
Hasreti çözülmez düğüm gibi anlatıyor, hayat merhaleleri alnına çizgiler koymuş, sanki tek tek sayılıyor...
Çok sık dalıyor uzaklara, çok sık ellerini koyuyor, hayatlarımıza dokunur gibi, kollarımıza
Barınak diyor, ev diyor,karadeniz yağmurlarının suyu damlıyormuş çatıdan yüzüne, of diyor...
Sonbahar yağmurlarıyla soğur hava, şimdi ısınacak ilkbahar yağmurlarıyla diye tekrarlıyor...
Üşüyormuş çok sık, ama bakınca kendinden fenaları da görmüş de şükrediyor...
Biliyor , hem de ne çok şeyi...
Gözleri dolu dolu gülüyor, yüzünün eskimeyen neşesi...

:))

2009-04-30T11:03:00.003+03:00

İnsanlar yiyor,içiyor bir de yoruluyorlar ya, nefis çalışıyor bazen çocuk aklı...düz mantıklarıyla, “olmaz” ‘ların hayatlarına henüz uğramamışlığıyla, “imkansız”, belki ancak şarkılarda duydukları bir sözden ibaretken, müthiş dünyalarının müthiş kahramanları onlar... :))

** “4 yaşındaki prensese tehlike atlatıldıktan sonra oyuncağın arkasından
çıkardığı minik pili niye yuttuğunu soruyoruz. "Çok yoruldum, beni
çalıştırsın diye yuttum." diyor.”

**alıntı

esta piti pitiiiii

2009-04-27T16:53:00.003+03:00

Tabiatın özenerek yarattığı 6 yaşında harika çocuk:)

türk filmi demiş iken, yeşilçam gururla sunar bahanesiyle, 1950 - 1970 arası çekilmiş güzelim eski türk filmleri, D&R ve türevi mağazalarda 2.90 TL den geniş bir koleksiyon halinde satışa sunulmuş durumda...elalem eski klasiklere paha biçemesin, biz yok pahasına satışa çıkaralım...
şimdilik en azından edinebileceğimiz bir mecra yaratılmış olması sevindirici...fiyat politikasını halihazırda anlayamamış olsamda, kuvvetle muhtemel,satışların filmde emeği geçen hiçkimseye fayda sağlamayacak olması 2,90 gibi bir ciklet ederini rahatça açıklayabilir...
alın izleyin.

remembrance

2009-04-27T13:36:00.003+03:00

Kalmadı başka silahım,

Tükendi nefsi müdafalar

Bütün emanet bahaneler bitti

Artık zamanı gerçekler oyalar...

Kolaçan bir Pazar sabahı,

Herşey geç kalmış hayatta...

Yoldaki her tümsek sanki bir nemrut dağı,

Ardını kovalayan tek şey zamanla;

asfaltın zift kokan taşları...

22 Nisan 09

*********

Bir kaç fotoğraf karesinde kaldı

Ben yine konuşuyorum

Duruldu sular, bahar kapıda, güneş tepelere yerleşti

Bu kaçıncı bahar arifesi, ben kaçıncı bahar temizliğindeyim?

Yıl yıl mı saysam, hatıralardan bir demet mi yapsam?

Ben hangi hayallerin yolcusuydum, hangi durakta indim de kalakaldım?

Neyi bekler vaziyetteyim, ya da kendimi bekler sanırken koşar adım ilerleyen zamanın esiri miyim?

Cevapsız sorularımla, düşünmediğimde devrana kapılmış saatlerimle, düşündüğümdeyse dönen dünyayı durdursam diye diye,

Ne buradayım, ne başka yerlerde…

Sanki küçük bir kar küresinde elimde küreğimle, başımdan büyük yüklerle baş ediyorum.

Sonra sanki kocaman bir alemde, kocaman ellerimle dünyayı değiştiriyorum.

Ne birilerinin kahramanıyım, ne de gitgide eriyen bir kar tanesiyim.

Bazen sızlayan bir vicdanım, bazen umarsız bir sesim.

Düşlerime hayran bir kısım, bazısıysa nefret eder gerçeğe uzak demlerden.

Ben bir ordayım bir başka yerlerde…

Ne göz ardı edebilirim meraklı gözleri, ne de cevap verebilirim ahiret suallere

Bir bilsem, bir karar verebilsem

Belki gerek kalmazdı tonlarca düşünceye

Senelerle kolaylaşır sandığım onca kerametsiz vesile, bilseydim daha da zor olacak, zamanında keser atardım bu damarları

Karşı dursan dert, durmasan içinde yara

Ya kendinden ödünler yolda, ya başkalarına öfkeler daim ola

Bu nasıl zalimlikmiş, ne burada varım, ne oralarda

17 nisan 09

**************

Aklımı bağladım

Kocaman bir direğe

Bekledim ki koşup kaçsın yırtsın iplerini diye

Ama durdu

Duraksadı

Kaldı öylece

Bilseydim boyun eğecektim her gelen devire

Bilseydim ki kabullenecektim her şeyi sessizce

Ya baştan siler atardım kendimi ya da baş koymazdım asi hallere

Kendime mi şaşırsam, yoksa kabullenişimi mi kabullensem

Hiçbirini yapamadım

Ben ne o olabildim ne bu

Belki sandığım kadar asi olamadığım gibi

Olamam o kadar başım önde

Dayanamam huzursuz telaşlara

Sonu gelmeyen ani kararlara

Kalbimi bağlasaydım da böyle durur muydu?

Sorgusuz kabullenir miydi her bir şeyi?

Sanki alın yazısıymış gibi

Sanki alın yazılarına inanırmış gibi

17 Nisan 09

**************

Narin yapraklardan taçlar var başında

Geceye aldanmamış, kenar sokaklarda

Kokun değdi tenime

Rüzgârın estiği her yol, her kımıldayan yaprak,

Sana doğru

Kalbindeki esaretimle zaman durdu

Saçlarının kıyılarına savruldum ben

Yüzünün her köşesini ezberledim

Dönüp dönüp bana baktığın her anı aklıma koydum

Tekrar tekrar izledim gidişini

Tekrar tekrar savrulup saçlarında, kayboldum

Kış tarifesinde gönlüm durgun

Gitgide uzaklaşan gözlerin yorgun

Yüreğime attığın her kelime bir kurşun

Ne ben seni aradım ne sen durdun

Kalbime koyduğun sevda bir vurgun

Ben her gittiğimde sen sustun

Ben her dönüp seni yine sevdiğimde sen yine sustun

4 Nisan 09

**********

Aşkının gemileri sularıma girdi

Çoktan kalbime oturdu

Kaçıncı yenilmem bu sana karşı

Kaç kere daha aldanır başa sararım bu sevda masalını

Kim bilir sen giderken dönen devranları

Ve hiç dönmeden duran dünyamı

Kimse bilmez sen geri geldiğinde

Döne döne başıma düşen yıldızları

Aklının bir köşesine yerleştim

Mutluyum, sen beni bir gün düşünürsün diye

Umutlar şüpheleri kovalıyor

Ne zaman yüreğin benim için çarpsa

Yüzüme bir gülümseme yerleşiyor

Sen beni kandırsan da

Kalbim sana kanmaktan vazgeçmiyor

4 Nisan 09

Jehan Barbur

2009-04-21T10:01:00.003+03:00

bu nefis albümü edinin derim...

özellikle :

bir pencere pervazı
ardında bir kadın
geç kalmış hayatı bekler

söz vermiş saatler
buluşmaz hep erteler
umarsız bir öğle sonrası

şermin beklemekte, kim gelecekse
zor, kaybolmuş bir hayatsa bu akan
boş kalmış bir öykü, geç kalmış bir kadın
ürkek, aklı yüklü, kadınlığın daha dündü
belki zamansızlıktan ya da tek kalmışlıktan
öyle yabancılaşmış unutmuş yaşamayı

yola bakan yüzler, dumanı bol günler
geceleri bekler, söz olur azalır dertler
yola bakan yüzler, dumanı bol günler
geceleri bekler söz olur azalır dertler

bir pencere pervazı
ardında bir kadın
geç kalmış hayatı bekler

şermin beklemekte, kim gelcekse
zor, kaybolmuş bir hayatsa bu akan
boş kalmış öylü, geç kalmış bir kadın
ürkek, aklı yüklü, kadınlığın daha dündü
belki zamansızlıktan ya da tek kalmışlıktan
öyle yabancılaşmış unutmuş yaşamayı

yola bakan yüzler
dumanı bol günler
geceleri bekler
söz olur azalır dertler

burası, geç kalmış şermin'in yeri, geç kalmış şermin'in yeri...

daydream disappointer

2009-03-17T17:20:00.002+02:00

Daydream disappointer
Pointing out to the heartless manners
Speaker of the reality fields
Destroyer of high hopes and so-called criminal, lovely feelings
Possessing
&
Caressing
......................... peachy wibes

Yet demonstrations do not work out
Yet nobody knows where to start
I am the daydream disappointer
I crash the loved hearts and burn them out

Yet nothing's illuminated so far
Enlightenment of sacrificing little lives, do not shine thru over the clouds....
We should have been warned from the very start, that unconditional love'd not be enough!

across the universe:)

2009-03-11T16:13:00.012+02:00

izleyelim, izletelim, dinleyelim,dinletelim...viva la

lovely

2009-03-11T15:52:00.003+02:00

Dont push the dreamy hands away
Kneel down, come closer, a little more near
Let the melody gets you drunk
You will touch the sky, hand her over the clouds...
Put your head up, open up your eyes
Becasue the time won't stop & wait you up
Let the wind blow your mind
Create little cracks over the earth
Step up every cooling, sorry feeling
Load up your wwarm guns,paint rainbows to her high walls
You are not a gun, she is not the bullets you've destined to crash
Your world, your little amusement park
Your love is her playground
Somehow, she knows,every heart beat you sacrifice
Don't you bring her down, you know you need her love
Let her illuminate your heart and heel your scars

inan mk

2009-03-03T11:02:00.007+02:00

Başkalarından medet çıkıldı yola.
Bu destansı kervanı durdurulamaz yapan, içindeki deli ağıtların divane aşklara yakılmasıydı.
Yolların hacmine gözler yumuldu, dağların başı duman, etekleri kar, yolları geçit vermez oldu.
Yılmadı toprak ileriyi gösterdi.
Şafak peşinde, karanlık eşikte hiç durmadılar.
Yol boyu karnı tok, yüreği aç gözler, ne dik yamaçlardan dem vurdular, ne aşklarına şüphe koydular.
Gece boyu, gün boyu döküldü bulutlar.
Yağmurdan bir damla yakaladılar.
Avuçlarında umudun ıslaklığı, adımlarında kara göz kararlılığı, havada asılı kalmış zamanı kandırdılar.
Sevmekten korkmadılar.
Denizin ufku okşayan dalgalarına karıştılar.
Bir karnavala dönüştü yolculuk.
Kara otlar eğildi yollarına, kuşlar siper aldı yanlarında, telli duvaklı patikalardan geçtiler.
Meydan okudukları ölümler kadar çiçek açtı ağaçlar.
Meyvaları yuvarlandı önlerine, yokuşları düzledi dallar.
Uzaklarda çarpan kalpleri, önlerine düşürdü yıldırımlar.
Sevilmekten kaçmadılar.
Dereboyu yüzdüler, yolboyu yürüdüler.
Boylarını aşan acılara göğüs gerdiler.
Dimdik geçitlerde başları dik beklediler.
Bir gün gidenin, bir gün geleceğine inandılar.
Sevgiye inandılar.
İnançlarına kilometrelerce bel bağladılar.
Başlangıçların bittiği yerlere, yeni umutlar koydular.
Yaşarken ölmenin bile, yaşandığı sürece güzel olduğuna inandılar.
En canı yanmış hayatın bile daha filizlenecek tohumları olduğu için yollarını bırakmadılar.
Sevgiler kalplerini terketsede, kalpleri kendilerini terketmediği için savaştılar.
Milyonlarca kurşun yarasına bedel acılar, anılar harcadılar.
Eninde sonunda, parçalanamaz kancalarla, yine birbirlerine bağlandılar.
Her kırığın bir yara bandı olduğuna inandılar.
Her söküğün bir terzisi, her acının bir telafisi olduğuna inandılar.
Ömür denen şeyin inanmadan geçmeyeceğine inandılar.

Gündüşü

2009-02-20T14:11:00.006+02:00

Gündüşüm oldu gülüşün
Her gözümü kapadığımda karanlığıma parıldayan
Renkleri görmemiş bir çocuğa lunapark gibi
Hiç sevdaya düşmemiş kalplere yasak bir elma gibi
İki eli yakamda iri gözlerinin
Yine baksan bana...yine başım dönse
Gelmek istersen,
Yorulmana izin vermem
Tek başıma tırmandığım sevdana ,sevdamı ekler,
Uçurum papatyalarına varana kadar ellerinden tutarım
Direnmem kollarının iki yana açılışına
Karşı koymam saçının rüzgarla savruluşuna
Düşmene izin vermem
İstemezsen peşinde, istediğinde yanında,
Sevdan sevdamı bulana kadar, uçurumun kıyısında yürürüm...

müştemilat

2009-02-19T15:52:00.009+02:00

Altın başlı gökyüzünden döküldü sırlar...
Yıkadı kıvrım kıvrım yerinden sökük kaldırımları
Parçaları dağıldı damla damla merdiven altlarına
Saklısı afişe, gizlisi aleni, açtı bağrını yağmurla dövünen sokaklara
Ellere peydah oldu,
Ağızlara sakız,
Yollara tümsek,
Başlara ağrı oldu
Vaktiyle kandırdığı yüzlere ar,
Yüreklere deva oldu
Aktı,
Caddelerce,
Şehirlerce,
Uğramadık ev bırakmadan,
Karanlığa ışık,
Akıllara aydınlık oldu
Saklamadan sözünü beylerden,
Kaçaklara durak,
Kayıplara sığınak oldu...

Küçük altınlar dökülmüş sere serpe
Çok bölümlü, çift perdeli minik sehpasına
Koşa, düşe, kaçmıştı buralardan
Şimdi yine döndü,
Kendini kollamaktan aciz kaldığı tenhalara...

Derinleşti sığıları adımların,
Ekledikçe bir önceki gözyaşını bir sonraki tebessüme
Rıhtımları yalnız değil artık acıların,
Bırakmıyor yürekleri kararmış denizlere
Duman sardı etrafını yitirdiği sevdanın,
Sesleniyor içten içe ... " ya beni de götür, ya sen de gitme"
Gönlü yaralı, gözü yaş dolu, darmadağın,
Belli ki çaresiz vazgeçti sevdiğinden,bir kefen dolusu çiçekle...

Saçak altında durduğu dünya,
Ellere gösterdiği tevazu,
Peşinde pişmanlıklar...
Sular bulutları terkederken,
Bir saçak altında bulduğu dünya...
Şiddetle kaçarken yüreğinden,
Yüreğine düşen sevda...
Başını kaldırdığında usulca,
Kilitlendiği o mavi rüya...
Gözlerini kaçıramadı daha fazla
Sıktı atkısını boynunda, düğmeler açıldı yakasında...
Bir bir yokoldu korkuları,bilmeden attığı her adımda...
Durdurmaya çalıştığı yağmur, direndi dinmeye
Direndi durulmaya,
Direndi bırakmadı, telaşları yollardan yıkamaya,
Saçak altında sığındığı dünya,
Sevmeyi yeniden bulduğu dünya...
Terkettiğini sandığı yolları, tesadüflerle sınayan dünya...
Yıktığını sandığı hayallerini topladı karşısına
Yetişmeyecek sandı kolları, sevdanın yamacına
Elleri nasıl dokunurdu tekrar, kalbinde uçuşan kuşlara
Damlaların şiddetinden buğulanan havada,
Nasıl geçerdi bakışları bu sisli perdenin ardına
Nasıl heyecanlandı kalbi, parçalanmışken onlarca defa
....
Soruları aklı sordu,
Yüreği yanıtlamadı...
Aklı bir adım geri durdu,
Yüreği iki adım daha attı...
Artık canı yanmasın diye giymişti üstündeki zırhı...
Aklı onlarca kilit vurdu, ama yüreğinde yüzlerce anahtar vardı...

karadeniz

2009-02-17T16:37:00.003+02:00

Fotoğraf çekmek anı yeşertiyorsa,
alıntı fotoğraflar (çekenlere teşekkürler) hayal kurmayı güzelleştiriyor...
(müzik:Nail Yurtsever)

sevim

2009-02-16T15:10:00.004+02:00

Sevim'li telaşeler ertesi bir kış güneşi doğdu yüzüne...
Minicik yüzünde bebeği kocaman gözleriyle,
Öyle yeşil baktı ki, ifadesi kelimeleri tarifsiz bıraktı.
Yıkık duvarları,
Sönük ışıkları,
Gökyüzünün yıldırımlarını,
Aşina bir gökkuşağına taşıdı.
Fevri selamları aldı,hafif gülüşlerle cevapladı.
Yanağında gamzesi, geleceği silik, geçmişiyse uzaklara daldı.
Fark etmedi ne zamandır garipsenir, ve gariptir bütün kıyamet kışlar geride kaldı.
Örgüsü dağılmış kapkara saçları,
Sesinde uzun yolların sık ve yorgun durakları,
Gözlerinde feri yeniden doğmaya can atan parıltıları,
Sevim'li bir kış ertesi, az sonra gece yarısı,
Güzel dileklerle, dualarla dünyaya gözlerini açtı.
Ocakları yaktı, evleri ısıttı.
Loş kandilleri ışıl ışıl, yürekleri umut kaplı,
Kocaman bir "sevgi" 'den aldı adını.

lirik

2009-02-03T11:02:00.008+02:00

Denizlere vurdum

Gözlerinden uzakta

Sallanan bir vapurun

Son seferinin koyuyum

Dağlara vurdum

Gözlerinden uzakta

Sisli bir yokuşun

Karlı doruğuyum

Kendimi sensizliğe vurdum

Gözlerinden uzakta

Sonsuz bir yolun

Sessiz yolcusuyum

Kendimi sevdana vurdum

Gözlerinden uzakta

Gecelerimde yoksun

Ama ben rüyalarıma seni koydum

Kendimi aşkına vurdum

Gözlerinden uzakta

Doğan günü kovdum

Çünkü ben sana bir gece vakti vuruldum

Bir gökyüzü gümüş serpilmiş denize kadar

Bizim için eğilmiş bütün sisli dağlar

Sevdiğimin gülüşüne hasret geçmiyor zaman

Çık gel bir gece yarısı, üzerimize düşsün yıldızlar

Bir deniz dalgaları boyumu aşar

Rüzgarı peşimde kıyamet kadar

Bu ayrılık içimde kara bir duman

Gel çiçekler tak saçıma, silinsin gözümdeki yaşlar

Kaldım bir kuytu köşede

Sen gittiğinden beri nefesim dar, karanlık peşimde

Kaybettim kendimi, acım çok, çare yok

Saklandım içimde bir yerlere

Sessizlik yollarıma yandaş, sensizlik demir bir kafes

Hapsoldum göremediğim gözlerine

Sanmıştım sonsuza doğruyduk,

Açıktı yolumuz,

Aşkla doluyduk

Yanılmış mı kalbim, inanamam

Sen gittin diye düştü yıldızlarım

Biliyorum ben bu ayrılığa dayanamam

Dumanlar sardı dört bir yanımı,

Canım acır her aklıma geldiğinde

Ne uykularımdan kovabildim seni,

Ne de vazgeçtim gittiğinde

Bıraktım kendimi kör kuyuların dipsizliğine

Özledim, hem de çok

Sen yokken yanımda

Nefesim dar, karanlık peşimde

Kaçıyorum bu kentten

Senden

Benden

Kırılan kalplerimizden

Yollarım vurgun

Bana denizler durgun

Kalbimde sürgün

Kaçıyorum bu kentten

Bilmediğim bir yerde durdum

Kendimi

Ulaşamayacağın yeşillere vurdum

Ağladım

Yüzlerce kez

Dönüp ardıma baktım

Gelmesen de inanmadım

Sevmesen de inanmadım

Vazgeçsen de inanmadım

Boynunu büktün, gözlerin yaş yaş

Aldırmadın dünyaya

Yürüdün yavaş yavaş

Bekle dedim, gelmezse sevdiğin

Gelmesin…

Bekleme…

Demedim

Sardın kollarını, çömeldin toprağa

Sallandın durdun, kalbinin kuşlarıyla

Sımsıkı tuttun acıları

Açmadın

Bırakmadın gün ışığına

Ah küçüksün daha da, kalbin kocaman

İçinde büyüttün aldırmadan

Göremedi kimseler

Ne dağlar eğildi sevdana, başları duman

Çıkamadım bu dünyanın düz yollarına

Bu diyardan geçip gitmeye hazırsak madem

Neden uğraşırız tümsekler durulsun diye karşımızda

Neden uğraşırız evler kurulsun diye başlarımıza

Varamadım bu dünyanın nefsi güzel yerlerine

Bu diyardan göçüp gitmeye hazırsak madem

Neden bekleriz yürekler birleşsin diye kaderlerde

Neden bekleriz acılar dinsin diye kalplerimizde

Dayanmak zor bu dünyanın keşmekeşine

Bir gün ölüp gideceksek madem

Neden üzülürüz her giden sevene

Neden üzülürüz her terk edene

Merdivenleri yüksek mutlulukların

Araları açık basamaklarının

Kaçamak adımları yakalar

Kolay değil alt etmek bu hayatı

İnsanların;

Kabuk tutmuş yaraları,

Taş olmuş bakışları,

Sözleriyle yalanları

Hep aynı…

Değmiş ince ince, yaşamın acı rüzgârı

Herkese bir kere uğramış da anca dinmiş fırtınası

Şimdi herkes yorgun, herkes yaşlı

Herkes kızgın, herkes telaşlı

potbori

2009-01-02T13:31:00.006+02:00

Mum kokulu kadınlar şarap olgunluğunda hayatlarıyla,erkeklerin bitmez tükenmez yollarına kendilerini feda ederler. Ta ki o yolda aradıklarını sandıkları duygusal devinimlerde tatmine ulaşıncaya kadar.Bu yolculuklar bazen bir ömür boyu sürüp gitme gafletiyle onları yarı yolda bırakır. Artık sirke kıvamına dönmüş olgunluklar, medet ummayan gözler, neşeden yoksun tebessümlerle, yarım asır,harcanmış ve kendilerini tüketmiş halde bir sabah uyanırlar. Ondan sonraki sabahların umudu yalnızlığa dönüşmüştür artık.
--**--
2005 mizansenleri: Aralığın 24'ü. Kar yağıyordur.
-"Aşk hiç bitmeyen bir zincirin acı veren halkalarıdır"
-Büyüdükçe aşk azalır mı? Su güzel bir şey, bulana minnettarız...
-"Aşk mide kelebeklerine verilen addır."
-Kelebeğin ömrü 1 gündür.
-Şahane!
-Sevgi evrenseldir, insan insanı sever. Hoşlantı herkese olur, çiçeğe,böceğe de oluyor hani...Aşk bencillik, sevgi fedakarlıktır. Acı çektiğin zamanlar aşktır. Aşık olduğun şey senin sahip olmadığın hastalıklardır. Aşk çabuk biter --> Kelebeğin ömrü 1 gündür!
-Platonik aşk en güzeli,fil gibi yaşar, canın isteyince vazgeçersin. Platonik aşk acılı kebaptır!
-Oyuncak kırılır/yenisi alınırsa daha az üzülmeye başlarsın. Ama kırık oyuncak hala senin üzüldüğün o eski oyuncaktır.
-Islanmadan yüzemezsin.
-Saat pili düşse çalışmaz da,zaman durur mu, durmaz...
-Yarattıkların kadar mutlu olup, kaybettiklerin kadar ağladığın zamanlar, hayatın cilveleri deyip iç çektiğin geçmiş zaman rüyalarına denk gelir.
-Elektrik, etkileşim anlık bir olay mıdır ki, unutulur mu,çöpe atılır mı yanık yemek gibi?
-Kafanın içindeki sesleri bastırmak kolaydır da, kalbinin cızlaması tahta kaşık yutsan da geçmez.
-Ve gemici düğümleri kolay kolay çözülmez!?!:)
Dış ses (yaş 85:))) ) - "Bizim zamanımızda kimse sigara içmezdi, yalnız kötü kadınlar, çingeneler içerdi. Dedemin tütün fabrikasından gelen tütünleri de bir gün bu ne içelim demedik" :)
--**--
Uzakta duruyor, içki getiriyor elleriyle, bana değil bize. Yanımda duruyor, gözleri iki köşe ötede...önemini kaybediyor herşey, çoğul bakışmalar tekil meraklara dönüşünce...
Sonra tekrar uğultular, koltuk gıcırtıları, çay bardakları, klavye sesleri, kahve şişeleri, süt kreması, gıcırdayan döşemeler, dolap anahtarları, çatıyı döven yağmur,telefonlar, fısıldaşmalar, tekrar çalan telefonlar, kaybolma şansı vermeyen bir labirent. Ben hırpalıyorum,ama herkes ona dokunuyor,herkese izin veriyor.Doğrular yanlışlar değişiyor.
Sarı-beyaz çizgili mendili, ne tren garları gördü şimdiye dek, kaç otobüse indi,bindi.Kirlendikçe temizlendi, temizlendikçe yoluna devam etti. Dolaştı bütün ağaçları, bütün sulara girdi, bütün köprülerden geçti. O büyüdü, cepleri delindi.
Sehpa devrik, bütün hayalgücün savrulmuş etrafa,koltukta küller, geçmişi yaymışsın, asılı kalmış havada. Anahtarlar yerde, bütün sınırları kalktı bir anda sevginin. Herşey nefrete, herşey kaçışa dönüştü. Cam kırıkları yerde, halının üstünde, kalbinin son parçaları sanki son kozlarıymış gibi döküldü ortaya. Oynandı..oynandı. Bitmeden düşen yarım mutluluk, yarım hayatlar, yarım sigaralar, yanıklar, mutfağın hemen yanındaki taburede bir de, yalnızlık fikrinden kaçan anlar var.
O ücra köşelerde doğup serpilmişti, uçsuz bucaksız yalnızlıklarla besledi onu hayat,ancak buna alıştı, kabullendi. Silik simalarla büyüdü, bir gördüğü, ertesi gün ölüydü. Şimdi el değmemiş kıyılarında aşina suratlar, görmezden gelemeyeceği kadar çok ve yakın.
Hikayelerini yazdım, yenilenmedi noktalar,virgüller. Hayatlarını seyrettim, anlatılmaz yaşanır cinsten olanlarıda, apaçık ortaya çıkmışlarıda. Anlatmayanı dinlemek, görmek istemeyene göstermek gerek bazen.
Rest çekilen bir poker oyunuysa,ve bütün kağıtlar sinekse, hile yapmayan hükmen kaybediyorsa, "yaşamak, çamaşır suyu içmek kadar zor" lafı her zaman doğru olmaya mahkumdur.
Bu aralar herkes bir ev yakıyor, sanki toparlaması kolaymış gibi. Sonra eldivenleri çıkarıp el yakan birşeyler buluyoruz. Sanki şöyle diyor : "Sen beni görmeden, tuttum kalbini ,ama bırakmadın, ama bu tarafa hiç bakmadın. Sonra gece düştü peşime, bir türlü kurumadı yanaklarım. Ben düştüm peşine, canımı yaktı gülümsemen. Canımı yaktı bana bakman. Bakmaman daha çok yaktı. Tuttum kalbini, elim yandı.elime yapıştı, canım yandı".
Sonrası da diyor ki : "İri gövdeler , kaçamadığım gölgeler gibi sessizce sızma içime. Beni dakikalarla alıp,sonra günlere aylara satma yine...bana bir daha dönme!"
İki balkon arası 3 metre, hem yandan, hem durduğun yerden baktığın zaman. Atsan atılmaz uzağa anıların, bir başka eve düşer. Deli rüzgar essede girmez sokağa uçuşan yapraklar,güneş yaksada ısıtmaz oranın kaldırımlarını. Gökyüzü hep iki çatı arasına sıkışır. Yıldızlar hep sayılıdır. Kar taneleri seçmece düşer yüzüne tek...tük...
Unutmak nedir diye soruyorum herkese, sanki kendini kandırmayı becermek gibi geliyor bana.
-Acaba mutluluk bizi es mi geçti?
-İçine yerleşen deparı engelleyebilir misin? Koş,ama sakin?!

Tavşan deliği daraldıkça çemberin çapıyla,ısısıyla, kapısıyla uğraşıyorlar. Bilmiyorlar ki ne dev başlangıçlar hüsran, ne beklenmedik çıkışlar tarih yarattı. Bilmiyorlar henüz kimin ne kadar yükseğe çıkabileceğini...

Küçük kanatları var, pembe yanakları, solgun dudakları...Aslında/aklında yarım kalmış bir dolu işi var. Yalınlaştırması gerek hayatını. Cevaplara ihtiyacı var. Hep kırmızı ışıkları. Yeşillere anlam yüklese sarılardan kurtulurlardı. Duruyor, minicik adımlar atıyor, duruyor.
Bazen duracağı yeri görmeden/bilmeden koşmaya ihtiyacı var.

Confusion will be my epitaph:

ben seneye girmeyecem 2010 a

unpix:

hamdolsun

unpix:

bende bu sene yanlıslıkla 2004 e gırdım

Confusion will be my epitaph:

hmm

Confusion will be my epitaph:

10 sene önce söyleseydin inanırdım da

Confusion will be my epitaph:

zor be artık

unpix:

ahahaa

Confusion will be my epitaph:

a very very merry christmas!

2008-12-31T10:59:00.004+02:00

ne diyelim, 2009 me$ale,mutlusundan yıllar $elale olsun

a trial

2008-12-29T16:31:00.002+02:00

aquarium

2008-12-29T15:54:00.001+02:00

izleyin, izletin...

[2007, 05.44′ , Classik-Cut Out Animation]
Animation : Denizcan Yüzgül
Script : Denizcan Yüzgül
Editing : Denizcan Yüzgül
Orginal Music : Ahmet Kenan Bilgiç
Sound Fx & Design: Ahmet Kenan Bilgiç
Producer : Film School Zlin

Hiatus!!

2008-12-29T11:09:00.005+02:00

bulun,arastırın,kesfedin, ya da kolay yolu secin.
dinleyin,dinletin...

tın tın

2008-12-26T16:10:00.004+02:00

jen sonunda jenerik,gen genetik oldugu surece,ne lebleb
i ne de kelebek, olacak işler,anlatılacak haletiruhiyeler
değil bunlar. tom waits dinliyoruz.okuyoruz bugün. pek
sıradan gözüküp,olağandışı hissettiren yazılarla rastlaşı
nca mutlu olup,gevşiyorum.4 saat gibi kısa ve yetersiz
bir uyku üstüne, dışarda kar yerine pis bir yağmur yağ
maya başlasada,ve işlerin kriz+cuma günüsü durgunlu
ğuna da aldırmadan okuya okuya yaşlanıyorum biraz d
aha. gülerken tek gözü kapatıyorum.zira uykum var ço
k.

play

2008-12-22T15:42:00.004+02:00

Several nights passed by…with the intimacy talkings, close-ups, and electricity drawings. Most transient, yet very satisfying. Even the afterwards questionnaire for the promising moments were something, some might say. Well some might think whatever, while I,myself, once believed all the temporariness exposing an anti-reflective layer of mind, causes the day after regrets. Proposing a makebelieving should not be accepted like inevitable animals.
What will happen afterwards?
Regardless of what some say, we have to stop crucifying self obligative feelings.
After some time, I implied many words like a freaking run-away, yet no one get involved to make me feel understood.
After some more time, I got tired of waiting for any of them, and reverted.
Then there was a plain nothing. A captivity, inside of an abusing hole.
As I realized, I was cycling around the same wheel all the time, nothings changed. Not a proper enlightenment, no, nothing.
I continue as if I sleep over it.
I do the same once and once again. And once more.
The black clouds spread,and pain decorated itself once again,amazingly lovely.
It was hard to believe, how come such an ache would be such a temptress.
Cruelty over love is what your mind misread.
Because cruelty is capturing weak moments and love is a playground.

jinx

2008-12-18T16:34:00.000+02:00

How dreadful sorrows surrounded by little shortcomings and insecurities. All in one kept like hidden promises. Beings, rule the emotions with some trial&error tapes. Sounds like history repeating itself. Im well prepared for “falling downs”, hence unprepared to hit the ground.
… I hate this kinda talking,with her mouth wide open, slowly slipping chin.. Words getting longer as her neck wrinkles. Hard to describe. A “must” to see., or maybe better not to notice.
Outside door of the broken-mirror-tales, with the back-door of elevator melodies for pop-corn loves. Standing aside and both shall be diminished.
There is a beauty in pain until faith destroys its meanings.
Set up the trap, just near the corner. Keep walking until the solitude get convenienced to stop fooling around. Last words always get longer since all meanings meant to be theirs. Solving issues right? Keep up the good work hun.
Stuck in the strings tied up between heart and mind. People like what they see all at once. Never question the fix-ing part. Giving a shot, as long as harmless needs turn into greedy aims, unless what desired may come,always can be a nightmare occasionally,since actually there are no happy endings in life.
Fever controls actions.
Free of charge emotions.
She does feel things and scares of being responsible of upcomings.
Amnesiac dreams, half-remembered,most unreal & undefined details.This thoughts are running in my mind. Every individual starts like a flower garden. Decorated by beauty. As if multi-colored cannonballs gonna crash on me and explode.
The background is slightly changing then. By the time, all of them ends up with broken flowers and messed up streets. Maybe if dreams were decorated by disappointments in the very beginning, they could not cause any trobule and pain in the very end.

I know what I dont want.

ko$ ko$

2008-12-18T13:30:00.004+02:00

Sonunda her şey bir illüzyonmuş dedirtecek olduktan sonra, zaman ne fark eder ki?
Dinlemek bile istemiyorum.
Merak etmiyorum.
Sonik bir farkındalık,haberdarlık var...fakat iki mandalina yiyip unutuyorum.
Yalnızlığın şahane eğlencesine kaptırmışım paçaları,plak gibi dönüyorum.
"İşte o kurt" demişti flash tv haber spikeri, katılıyorum...işte o kurtlar,karda izini belli etmeden yürüyenler onlar mıydı?
Kırmızı oklarla dürtüyorduk bizde birbirimizi,ne güzel.
Rengarenk yumak yünleri karda sürükleyen bir kız vardı bide rengarenk el bombaları olsaydı...pek pagan.her-bi-şey.
Bahaneler hayatımızın atamadığımız ve saklanamadığımız parçaları.
O önünde hiçbir şey duramayan inancın, önüne beton dökmek lazım artık...
Ah "yine bir gün kaderden koşarak kaçıyordum ki ... " :)