halbuki...

Bazısına kolay gibi ,  ya da sana öyle derler. Seviyorsan konuş kurtul derler. Bilmezler bazen sen söylemedin diye seni severler.. ya da bu da yıllardır bizi kandıran filmlerin, şarkıların eseridir. Nedir kimbilir. Söylerler, herkes senden daha iyi bilir ya ..öyle zamanlar..

halbuki, sen bir bakıyorsun bana, bir kimya dersi başlıyor aramızda.. 

mesafelerce tepkime, binlerce denklem..çözümsüz eşitsizlikler,varsayımsal matematik..

kıvılcımlar çıkardı aramızda, eğer gözle görülseydi frekanslar... 

sonra bir vazgeçiyorsun sanki beni görmekten, şimşekler çakıyor gözlerimde, bulutlar kararıyor, ıslak bir karanlık, üşürken terliyor insan..

şimdi ben bunu sana nasıl anlatayım..seviyorum gidip konuşayım, ya bunu nasıl anlayacaksın..

herkes söyler, baharlar kelebekler vardır önce, sonra kara kışlar, ayazlar...

peki benim baharlarımda, kelebeklerin renkleri bambaşkayken, sayıları sonsuza doğru artarken, kışlarımda ayazlar bir kara delikken, herşeyimi yutarken..

nasıl anlatırım ben bunu sana..dayanamıyorsam canımın yanmasına, ya sen bunu nasıl anlayacaksın..

eğer biri dokundu sana diye dünyan takla atmıyorsa, o biri uzaklaşınca kalbin artık atmıyorsa, gülünce gözlerin renk değiştirmiyorsa, üzüldüğünde rengin solmuyorsa...

nasıl anlayacaksın sen şimdi beni...sözlerim yetişmiyorsa kalbimin hızına...