parçalar

Pişmanlık mı bu etini kemirir gibi canını yakan
Kararsızlık mı gözlerinde buğulanan duman
İstikrarsız aşklar ne halt ediyor teninde
Yoksa yıkılmaz mı sandın sırlardan ördüğün duvar
Şimdi oturduğun yerde her resme tek tek dokunuyorsun
Gözündeki ferin yıllarla silinişini hesaplıyorsun
"Eski" yi biriktirip "yeni" den çalıyorsun
Beyaz bulutlara kara şimşekler çağırıyorsun
Geç oldu artık...
Bütün hesaplamalara,
meydan okumalara,
nedensiz kayboluşlara,
ufak kırıntıları kovaladığın zamanlara,
tutam tutam kahkahalara,
iç burkulmalarına ellerinle dokunabildiğin,
mutluluğun ellerinden tutabildiğin
yalanların pembe, ayrılıkların kısa olduğu hayatlara...
artık geç oldu...
O güzel ruhun,
ne uyumaya, ne yaşamaya yanaşır oldu.
Ne unutmak kolay ne de yenilenmek
Yetinmek hayalleri baltalayan bir meziyet
Hani o yarınları kamçılayan "sevmek", "özlemek"?
Hadi , artık bir sonrakini öldüren bir öncekileri silmek gerek.